Tür­ki­ye­de si­ya­sal par­ti­le­rin halka ulaş­ma şe­kil­le­ri her gün ye­ni­le­ne­rek devam edi­yor. Son yıl­lar­da si­ya­si par­ti­le­rin ile­ti­şim st­ra­te­ji­le­ri, kla­sik pro­pa­gan­da an­la­yı­şın­dan büyük öl­çü­de uzak­la­şa­rak di­ji­tal mec­ra­lar, duy­gu­sal söy­lem ve algı yö­ne­ti­mi ek­se­nin­de şe­kil­len­miş­tir. İkti­dar ve mu­ha­le­fet par­ti­le­ri ara­sın­da­ki temel fark, yal­nız­ca kul­la­nı­lan araç­lar­da değil, bu araç­la­rın tu­tar­lı bir si­ya­sal an­la­tı için­de su­nu­lup su­nu­la­ma­dı­ğın­da or­ta­ya çık­mak­ta­dır.

Dün­ya­nın bir çok ye­rin­de ol­du­ğu gibi ül­ke­miz­de de İkti­dar par­ti­le­ri, dev­let im­kân­la­rı­nın sağ­la­dı­ğı gö­rü­nür­lük ve sü­rek­li­lik avan­ta­jıy­la gün­de­mi be­lir­le­me gü­cü­nü büyük öl­çü­de elin­de tu­tar­ken; mu­ha­le­fet par­ti­le­ri daha çok gün­de­me tepki veren, sa­vun­ma po­zis­yo­nun­da kalan bir ile­ti­şim çiz­gi­si­ne sı­kış­mış­tır. sa­vun­ma po­zis­yo­nun­da kalma ne­den­le­ri­nin en bü­yü­ğü ise Türk mu­ha­le­fet sis­te­mi­nin proje üre­te­me­me­si­dir.

Ül­ke­nin son­run­la­rı­na yö­ne­lik ola­rak Mu­ha­le­fe­tin en temel aç­maz­la­rın­dan biri, ortak ve net bir hi­kâ­ye - çözüm kon­sep­ti ku­ra­ma­ma­sı­dır. Seç­men nez­din­de güçlü bir “ge­lecek ta­sav­vu­ru” sun­mak, ül­ke­nin temel so­run­la­rı­nı nasıl çö­ze­ce­ği­ni bul­mak ve an­lat­mak ye­ri­ne, çoğu zaman ik­ti­da­rın ha­ta­la­rı­na odak­la­nan, eleş­ti­ri mer­kez­li ve par­ça­lı bir dil ter­cih edil­miş­tir. Bu durum, mu­ha­le­fe­tin söy­le­mi­ni re­ak­tif hale ge­tir­miş; umut, güven ve ka­rar­lı­lık duy­gu­su üret­me­si­ni zor­laş­tır­mış­tır.

Oysa in­san­la­rın bek­len­ti­le­ri ise mev­cut yı­ğı­lan ve bi­ri­ken so­run­la­rın nasıl çö­zü­le­ce­ği­ne iliş­kin ya­pı­la­cak ça­lış­ma­lar­dır. Seç­men dav­ra­nış­la­rı in­ce­len­di­ğin­de, yal­nız­ca sorun tes­pi­ti yapan değil, çö­zü­mü ve yön duy­gu­su­nu net bi­çim­de or­ta­ya koyan ak­tör­le­rin kar­şı­lık bul­du­ğu gö­rül­mek­te­dir.

Mu­ha­le­fet par­ti­le­ri­nin da­ğı­nık­lı­ğı bütün alan­lar­da ken­di­ni gös­ter­mek­te­dir. so­run­la­rın ön­ce­len­me­sin­de, çözüm me­tod­la­rı­nın ge­liş­ti­ril­me­sin­de ve halka umut ola­bi­lecek pro­je­ler kurma ko­nu­sun­da büyük bir da­ğı­nık­lık var­dır.

As­lın­da bütün bun­la­rın ışı­ğın­da ba­kıl­dı­ğı zaman, ülke so­run­la­rı­nın te­me­li­ne yö­ne­lik çözüm üret­mek­ten uzak bir po­li­ta­ka or­ta­ya koyan mu­ha­le­fe­tin, in­san­la­ra umut ol­ma­ma­sı aynı za­man­da büyük kit­le­le­ri de kendi için­de bir ka­ram­sar­lı­ğa sü­rük­le­mek­te­dir.

Bütün bun­lar­dan ha­re­ket­le ba­kıl­dı­ğı zaman, ül­ke­miz­de­ki asıl sorun ik­ti­dar değil mu­ha­le­fet­tir. belki son 100 yılın en çap­sız mu­ha­le­fet par­ti­le­ri ile son yarım asrın en ka­riz­ma­tik li­de­ri­nin iro­nik bir mü­ca­de­le­si ya­şan­mak­ta­dır. Mu­ha­le­fet ik­ta­da­ra gelme yolu ola­rak ül­ke­nin bütün şart­la­rı­nın ağır­laş­ma­sı­nı ve tabir caiz ise ül­ke­nin bat­ma­sı ha­lin­de hal­kın zorla ken­di­ne oy ve­re­ce­ği­ni um­mak­ta­dır.