Ken­di­miz­le Ye­ni­den Bağ Kur­mak
Eylül’e gi­rer­ken ken­di­mi­ze dön­mek­ten söz ettik.
Sonra biraz daha de­ri­ne inip son­ba­ha­rın bize ha­tır­lat­tı­ğı o güzel me­se­le­yi ko­nuş­tuk: Bı­rak­mak…

Şimdi ise belki de en önem­li so­ru­nun sı­ra­sı geldi:
Peki bı­rak­tık­tan sonra ne ola­cak?

Bir alış­kan­lı­ğı bı­rak­tık.
Bir kır­gın­lı­ğı ge­ri­de bı­rak­ma­ya karar ver­dik.
Bizi yoran bir dü­şün­ce­yi fark ettik.
Belki bir iliş­ki bi­çi­mi­ni de­ğiş­tir­dik.
Belki yıl­lar­dır ta­şı­dı­ğı­mız bir yükü artık ta­şı­ma­ma­ya niyet ettik.

Ama sonra.., İçi­miz­de bir boş­luk olu­şa­bi­lir.
Çünkü insan sa­de­ce ta­şı­dı­ğı şey­le­re değil, bazen on­la­rı ta­şı­ma­ya da alı­şı­yor.

Ve bı­rak­tı­ğı­mız­da ken­di­mi­ze şu so­ru­yu so­ra­bi­li­yo­ruz:
“Şimdi ben ne ya­pa­ca­ğım?”
Belki de tam bu­ra­da ger­çek dö­nü­şüm baş­lı­yor.
Boş­luk her zaman kötü de­ğil­dir
Ha­ya­tı­mız­dan bir şeyi çı­kar­dı­ğı­mız­da hemen ye­ri­ne başka bir şey koy­mak is­ti­yo­ruz.
Ses­siz ka­lın­ca te­le­fo­nu­mu­za sa­rı­lı­yo­ruz.
Yal­nız ka­lın­ca hemen bi­ri­ni arı­yo­ruz.
Bir alış­kan­lı­ğı bı­ra­kın­ca başka bir alış­kan­lı­ğa yö­ne­li­yo­ruz.

Çünkü boş­luk bizi bazen hu­zur­suz edi­yor.
Oysa her boş­luk dol­du­rul­mak zo­run­da değil.
Bazı boş­luk­lar var­dır ki in­sa­nın ken­di­si­ni ye­ni­den du­ya­bil­me­si için açı­lır.
Belki de ha­ya­tı­mız­da ilk kez ken­di­mi­ze ger­çek­ten kulak ve­re­bil­me­miz için biraz ses­siz­li­ğe ih­ti­ya­cı­mız var­dır.
Çünkü uzun za­man­dır baş­ka­la­rı­nın se­si­ni din­le­mek­ten kendi se­si­mi­zi du­ya­ma­mış ola­bi­li­riz.
Ken­di­miz­le iliş­ki­miz nasıl?

Baş­ka­la­rıy­la iliş­ki­le­ri­mi­zi çok dü­şü­nü­yo­ruz.
“Beni se­vi­yor mu?”
“Bana değer ve­ri­yor mu?”
“Beni an­lı­yor mu?”
“Bana neden böyle dav­ran­dı?”
Ama bir soru daha var ki çoğu zaman unu­tu­yo­ruz:
“Ben ken­di­me nasıl dav­ra­nı­yo­rum?”
Ken­di­mi­zi sü­rek­li eleş­ti­ri­yor muyuz?
Bir hata yap­tı­ğı­mız­da ken­di­mi­ze baş­ka­la­rı­na dav­ran­dı­ğı­mız kadar an­la­yış­lı ola­bi­li­yor muyuz?
Yo­rul­du­ğu­muz­da din­len­me­mi­ze izin ve­ri­yor muyuz?
Ba­şa­rı­sız ol­du­ğu­muz­da ken­di­mi­zi de­ğer­siz mi his­se­di­yo­ruz?
Ken­di­mi­zi ol­du­ğu­muz ha­li­miz­le kabul ede­bi­li­yor muyuz?
Belki de ha­ya­tı­mız­da­ki en uzun iliş­ki, ken­di­miz­le olan iliş­ki­miz.
Ve bu iliş­ki­yi iyi­leş­tir­mek için bazen dı­şa­rı­ya değil, içe­ri­ye bak­ma­mız ge­re­ki­yor.
Ken­di­ni bul­mak, ken­di­ni ye­ni­den ta­nı­mak­tır
“Ben kimim?” so­ru­su dü­şün­dü­ğü­müz­den çok daha derin.

Çünkü yıl­lar için­de üze­ri­mi­ze bir­çok rol gi­yi­yo­ruz.
Evlat olu­yo­ruz. Anne, baba olu­yo­ruz. Eş olu­yo­ruz.
Ar­ka­daş olu­yo­ruz. Ça­lı­şan olu­yo­ruz.
Yö­ne­ti­ci, gi­ri­şim­ci, ba­kı­cı, des­tek olan kişi…

Her­kes için bir şey­ler ya­par­ken bazen ken­di­mi­ze şu so­ru­yu sor­ma­yı unu­tu­yo­ruz:
“Bütün bu rol­le­rin dı­şın­da ben kimim?”
Neyi se­vi­yo­rum?
Ne beni he­ye­can­lan­dı­rı­yor?
Neye ih­ti­ya­cım var?
Neyi artık is­te­mi­yo­rum?
Beni ne bes­li­yor?
Ne­re­de ken­di­mi ger­çek­ten “ben” gibi his­se­di­yo­rum?
Ken­di­mi­zi bul­mak belki de yep­ye­ni bir insan olmak değil.

Uzun za­man­dır üze­ri­mi­ze ya­pış­mış olan “olmam ge­re­ken kişi”ler­den sıy­rı­lıp, zaten içi­miz­de var olan ki­şi­yi ye­ni­den ha­tır­la­mak.
Ruh, zihin ve beden ye­ni­den aynı ma­sa­ya otur­du­ğun­da…

İşte bu­ra­da ye­ni­den baş­lan­gıç­ta ko­nuş­tu­ğu­muz üç yol ar­ka­da­şı­mı­za dö­nü­yo­ruz:
Ruh, zihin ve beden…
Zih­ni­miz bir şey söy­lü­yor.
Be­de­ni­miz başka bir şey an­la­tı­yor.
Ru­hu­muz ise belki çok daha ses­siz bir yer­den bizi ça­ğı­rı­yor.

Zihin “devam et” diyor. Beden “biraz din­len” diyor.
Ruh ise belki: “Ken­di­ne dön”diyor.
Denge, bu üçün­den bi­ri­ni sus­tur­mak de­ğil­dir.
On­la­rın se­si­ni aynı anda du­ya­bil­mek­tir.
Çünkü ken­di­miz­le ba­ğı­mız güç­len­dik­çe neye ih­ti­ya­cı­mız ol­du­ğu­nu daha iyi fark et­me­ye baş­la­rız.
Ken­di­mi­ze küçük dö­nüş­ler ya­pa­bi­li­riz
Ken­di­miz­le ye­ni­den bağ kur­mak için ha­ya­tı­mı­zı bir ge­ce­de de­ğiş­tir­me­miz ge­rek­mi­yor.
Bazen küçük şey­ler ye­ter­li.

Sabah uyan­dı­ğı­mız­da ilk bir­kaç da­ki­ka­yı te­le­fon­suz ge­çir­mek…
Gün için­de bir­kaç da­ki­ka ses­siz kal­mak…
Bir yü­rü­yüş sı­ra­sın­da sa­de­ce çev­re­mi­zi fark etmek…
Duy­gu­la­rı­mı­zı yar­gı­la­ma­dan yaz­mak…
Bize iyi gelen in­san­lar­la daha fazla zaman ge­çir­mek…
Bizi tü­ke­ten şey­le­re sınır koy­mak…

Ve günün so­nun­da ken­di­mi­ze sor­mak:
“Bugün ken­dim için ne yap­tım?”
Cevap çok küçük ola­bi­lir.
Ama küçük şey­le­rin dü­zen­li tek­ra­rı, in­sa­nın ken­di­siy­le olan ba­ğı­nı ye­ni­den güç­len­di­re­bi­lir.
Ken­di­ne dön­mek ben­cil­lik de­ğil­dir
Özel­lik­le ha­ya­tı bo­yun­ca baş­ka­la­rı­nı dü­şü­nen in­san­lar için ken­di­ne zaman ayır­mak bazen suç­lu­luk ya­ra­ta­bi­lir.
“Ben din­le­nir­ken işler ne ola­cak?”
“Ben ken­di­mi dü­şü­nür­sem ben­cil olur muyum?”
“Önce her­ke­sin ih­ti­ya­cı­nı kar­şı­la­ma­lı­yım.”
Oysa ken­di­mi­ze iyi bak­mak, baş­ka­la­rı­nı önem­se­me­mek de­ğil­dir.
Tam ter­si­ne…

Kendi sı­nır­la­rı­mı­zı, ih­ti­yaç­la­rı­mı­zı ve ener­ji­mi­zi fark etmek; ha­ya­tı­mız­da­ki iliş­ki­le­ri de daha sağ­lık­lı hale ge­ti­re­bi­lir.

Ken­di­mi­zi ta­ma­men tü­ke­te­rek ver­di­ği­miz şeyin adı her zaman sevgi de­ğil­dir.
Bazen sevgi, ken­di­mi­zi de he­sa­ba ka­ta­bil­mek­tir.
Belki de ara­dı­ğı­mız şey dı­şa­rı­da de­ğil­dir.

Hayat bo­yun­ca bir şey­le­rin bizi ta­mam­la­ma­sı­nı bek­le­ye­bi­li­yo­ruz.

Doğru iş… Doğru insan… Daha fazla para…
Daha iyi bir ev… Daha güzel bir hayat…
El­bet­te bun­la­rın hepsi ha­ya­tı­mı­za katkı sağ­la­ya­bi­lir.
Ama in­sa­nın için­de­ki boş­lu­ğu yal­nız­ca dı­şa­rı­da­ki şey­ler­le dol­dur­mak her zaman müm­kün ol­ma­ya­bi­lir.
Çünkü in­sa­nın ken­di­siy­le kur­du­ğu bağ za­yıf­sa, dı­şa­rı­da­ki gü­zel­lik­le­rin için­de bile ek­sik­lik his­se­de­bi­lir.

Bu ne­den­le bazen so­ru­yu de­ğiş­tir­mek ge­re­kir.
“Ha­ya­tım­da ne eksik?”ye­ri­ne;:
“Ben ken­dim­den ne­re­de uzak­laş­tım?”
Belki cevap ora­da­dır.
Yeni bir mev­sim, yeni bir hayat değil; yeni bir bakış ola­bi­lir.

Son­ba­har iler­li­yor, ağaç­lar ya­vaş­lı­yor, gün­ler kı­sa­lı­yor.
Doğa biraz daha ses­siz­le­şi­yor. Belki biz de ha­ya­tın hı­zı­nı biraz azal­ta­bi­li­riz.
Her şeyi ye­tiş­tir­mek zo­run­da ol­ma­dı­ğı­mı­zı…
Her so­ru­ya hemen cevap ver­me­miz ge­rek­me­di­ği­ni…
Her in­sa­nı mem­nun ede­me­ye­ce­ği­mi­zi…
Her şeyi kont­rol ede­me­ye­ce­ği­mi­zi…
Ve bazı şey­le­rin za­ma­nı­na bı­ra­kı­la­bi­le­ce­ği­ni ha­tır­la­ya­bi­li­riz.
Bazen iyi­leş­mek hız­lan­mak değil, ken­di­mi­ze ye­ti­şecek kadar ya­vaş­la­mak­tır.
Ken­di­mi­ze bir söz ve­re­lim.

Bu son­ba­har­da ken­di­mi­ze büyük söz­ler ver­me­ye­lim.
“Artık hiç üzül­me­ye­ce­ğim.”
“Her şeyi de­ğiş­ti­re­ce­ğim.”
“Bun­dan sonra ku­sur­suz ola­ca­ğım.”
Bun­la­rın ye­ri­ne daha sade bir söz ve­re­lim:
“Ken­di­mi daha çok du­ya­ca­ğım.”
Yo­rul­du­ğum­da din­le­ye­ce­ğim.
Üzül­dü­ğüm­de ken­di­me kız­ma­ya­ca­ğım.
İhti­ya­cım ol­du­ğun­da yar­dım is­te­ye­ce­ğim.
Bana iyi gel­me­yen şey­le­re sınır ko­ya­ca­ğım.
Ve ken­di­mi baş­ka­la­rı­nın ha­yat­la­rıy­la kı­yas­la­mak ye­ri­ne kendi yo­lu­ma ba­ka­ca­ğım.
Çünkü belki de ken­di­ni bul­mak, başka bi­ri­ne dö­nüş­mek değil…

Ken­din­den uzak­laş­tı­ğın yer­ler­den yavaş yavaş geri dön­mek­tir.

Ve bazen in­sa­nın ha­ya­tın­da­ki en güzel dö­nü­şüm, dı­şa­rı­dan ba­kıl­dı­ğın­da hiç fark edil­mez.
Bir gün daha sakin uya­nır­sın.
Bir şeye es­ki­si kadar öf­ke­len­me­di­ği­ni fark eder­sin.

Bir “hayır”ı suç­lu­luk duy­ma­dan söy­le­ye­bi­lir­sin.
Bir ay­na­ya bak­tı­ğın­da ken­di­ne daha şef­kat­li ba­kar­sın.

Ve bir gün an­lar­sın:
Ben de­ğiş­me­dim sa­de­ce… Ken­di­me geri dön­düm.

Belki bu son­ba­ha­rın bize ve­re­ce­ği en güzel he­di­ye de budur.

Bı­rak­tık­la­rı­mı­zın ar­dın­dan olu­şan boş­luk­tan kork­ma­mak…
O boş­lu­ğa biraz ses­siz­lik bı­rak­mak…
Biraz şef­kat… Biraz nefes…

Ve ye­ni­den ken­di­miz­le bağ kur­mak.
Çünkü ruh, zihin ve beden aynı yöne bak­ma­ya baş­la­dı­ğın­da insan yal­nız­ca daha den­ge­li his­set­mez.

Kendi ha­ya­tı­nın için­de ye­ni­den ye­ri­ni bul­ma­ya baş­lar.

Bu son­ba­har­da ken­di­ni­ze biraz daha yak­laş­ma­nız di­le­ğiy­le…

Sev­giy­le,

Derya Demir
Ho­lis­tik İyi­leş­me | Ruh • Zihin 
• Beden Denge Ça­lış­ma­la­rı