Bahar geldi…
Doğa uya­nı­yor, ağaç­lar çiçek açı­yor, gün­ler uzu­yor.
Ama sen…
Hala yor­gun musun?
Sa­bah­la­rı uyan­mak zor ge­li­yor, be­de­nin ağır, zih­nin da­ğı­nık mı?
Çoğu kişi buna “bahar yor­gun­lu­ğu” diyor.
Peki ya bu sa­de­ce mev­sim­sel bir geçiş de­ğil­se?
Ya be­de­nin sana bir şey an­lat­ma­ya ça­lı­şı­yor­sa?
Ruh, zihin ve beden…
Bir ön­ce­ki ya­zım­da da söy­le­di­ğim gibi, bir­bi­rin­den ay­rı­la­ma­yan üç yol ar­ka­da­şı.
Ve bu üç­lü­den biri den­ge­si­ni kay­bet­ti­ğin­de, di­ğe­ri mut­la­ka bunu his­set­ti­rir.
Bahar as­lın­da bir uya­nış­tır.
Ama sen hâlâ yor­gun­san, belki de iç dün­yan­da henüz kış bit­me­miş­tir.
İçinde tu­tul­muş duy­gu­lar, er­te­len­miş ka­rar­lar, bas­tı­rıl­mış ih­ti­yaç­lar…
Hepsi zi­hin­de yük, be­den­de ağır­lık ya­ra­tır.
Ve beden der ki:
“Ben artık bunu ta­şı­ya­mı­yo­rum.”
İşte tam bu nok­ta­da, yor­gun­luk sa­de­ce fi­zik­sel de­ğil­dir.
Bu, ruhun “dur” de­me­si­dir.
Peki ne ya­pa­bi­li­riz?
Önce şunu kabul ede­rek baş­la­ya­bi­li­riz:
Her yor­gun­luk din­le­ne­rek geç­mez.
Bazı yor­gun­luk­lar fark edil­mek ister.
Ken­di­ne şu so­ru­yu sor:
“Ger­çek­ten neye ih­ti­ya­cım var?”
Belki din­len­me­ye değil,ifade et­me­ye…
Belki uy­ku­ya değil,ya­vaş­la­ma­ya…
Belki de güçlü gö­rün­me­ye değil,biraz kı­rıl­ma­ya ih­ti­ya­cın var.
Bahar, do­ğa­nın te­miz­len­me ve ye­ni­len­me dö­ne­mi­dir.
Aynı şey bizim için de ge­çer­li.
Ama ye­ni­len­mek için önce bı­rak­mak ge­re­kir.
Tu­tun­du­ğun yük­le­ri…
Sana iyi gel­me­yen alış­kan­lık­la­rı…
“İdare ede­rim” de­di­ğin ama içten içe seni yoran her şeyi…
Çünkü beden, ta­şı­ya­ma­dı­ğı yük­le­ri yor­gun­luk ola­rak geri verir.
Ho­lis­tik bakış açı­sın­da bahar yor­gun­lu­ğu bir sorun değil,bir da­vet­tir.
Ya­vaş­la…
Dinle…
Fark et…
Küçük ama et­ki­li adım­lar­la baş­la­ya­bi­lir­sin:
Güne bir­kaç da­ki­ka ses­siz­lik­le başla.
Ne­fe­si­ni fark et.
Be­de­nin­de en çok ne­re­de ağır­lık var, his­set.
Ha­re­ket et ama ken­di­ni zor­la­ya­rak değil, his­se­de­rek.
Do­ğa­da kısa yü­rü­yüş­ler yap.
Ve en önem­li­si…
Ken­di­ne yük­len­me­yi bırak.
Çünkü bazen en büyük şifa,
Hiç­bir şey yap­ma­dan sa­de­ce ken­di­ne izin ver­mek­tir.
Unut­ma…
Be­de­nin tem­bel değil, yor­gun ola­bi­lir.
Ve bu yor­gun­luk, senin za­yıf­lı­ğın değil;
Uzun za­man­dır güçlü kal­ma­ya ça­lış­ma­nın so­nu­cu­dur.
Belki de bu bahar, ye­ni­den baş­la­mak­tan çok ken­di­ne dönme za­ma­nı.
Ve belki de en doğru soru şu:
“Ben ger­çek­ten iyi miyim? Yoksa sa­de­ce iyi gibi mi ya­pı­yo­rum ?
Cevap dü­rüst ol­du­ğun­da,şifa zaten baş­lar.
Şifa ve sevgi ile…