Vatan ha­in­le­ri ile “te­rör­süz Tür­ki­ye” adı al­tın­da bir an­laş­ma ya­pıl­mak üzere. Bir­ço­ğu­nun ser­best bı­ra­kıl­ma du­ru­mu var. Bir adım daha ileri gi­di­le­rek Mec­lis’e davet edil­di­ler.

Kim ne yap­mak is­ti­yor, kimin ne derdi var an­la­mış de­ği­lim ama beni ra­hat­sız eden bir konu var. Şimdi bu vatan ha­in­le­ri­nin bir­ço­ğu “Ben suça ka­rış­ma­dım, ben ör­gü­tün çay­cı­sıy­dım, ben ça­ma­şır­la­rı yı­kar­dım, ben aş­çıy­dım” di­ye­rek aksi ispat edi­le­mez­se ser­best ka­la­cak.

Ba­zı­la­rı se­çim­le­re ka­tı­lıp mil­let­ve­ki­li se­çi­lecek, belki de bakan bile ola­cak. Bunu haz­me­decek kaç kişi var bil­mi­yo­rum ancak be­te­rin be­te­ri ola­cak gibi. Vatan ha­in­li­ğin­den dev­şir­me ve­kil­le­ri Türk as­ke­ri ve Türk po­li­si mi ko­ru­ya­cak?

Aile­sin­den şehit ver­miş as­ke­ri­miz, po­li­si­miz; şehit eden ha­inin ko­ru­ma­lı­ğı­nı mı ya­pa­cak? Bun­dan daha büyük bir acı ola­bi­lir mi? Ola­maz.

As­ke­ri­miz ve po­li­si­miz baş ta­cı­mız ol­ma­sı ge­re­kir­ken ne yazık ki emek­li ol­duk­la­rın­da bile sı­kın­tı­sız, mutlu bir hayat ya­şa­ya­mı­yor. Asker ve polis emek­li­le­ri için özel kanun çı­ka­rıl­ma­lı; bu in­san­lar el üs­tün­de tu­tul­ma­lı ve git­tik­le­ri her yerde sevgi ve saygı gör­me­li­dir.

Ga­zi­le­ri­miz mağ­dur edi­li­yor. Oysa top­rak­la­rı­mı­zı, na­mu­su­mu­zu, şe­re­fi­mi­zi ema­net et­ti­ği­miz bu in­san­lar en­gel­li bir hayat ya­şar­ken bile “Vatan sağ olsun” di­yor­sa, ül­ke­yi idare eden­ler de vatan sa­vun­ma­cı­la­rı­nı göz­be­be­ği gibi bil­me­li ve ona göre dav­ran­ma­lı­dır.

SON 25 SENE

Domuz eti ser­best bı­ra­kıl­dı.
Kumar önce ya­sak­lan­dı, sonra 12 ya­şı­na kadar indi; cep te­le­fon­la­rı­na girdi, aile ya­pı­sı çöktü.
Ana­ya­sa Mah­ke­me­si ka­ra­rı ile zina suç ol­mak­tan çı­ka­rıl­dı.
Bak­mak­la yü­küm­lü ol­du­ğu­muz beş mil­yon Su­ri­ye­li­miz oldu.
Maden ve pet­rol araş­tır­ma­la­rın­da sa­de­ce seçim ön­ce­le­ri gaz ve diğer ma­den­le­ri bul­duk, se­çim­den sonra kay­bol­du­lar.

Kur’an kurs­la­rın­da küçük ço­cuk­la­ra te­ca­vüz edil­me­ye baş­lan­dı; sap­kın­lık bu yıl­lar­da or­ta­ya çıktı.
Kadın taciz ve ci­na­yet­le­ri­ne her gün şahit ol­ma­ya baş­la­dık.
Uyuş­tu­ru­cu kul­lan­ma yaşı on üç – on dört ya­şı­na kadar düştü.
Türk li­ra­sı ilk defa dün­ya­da son sı­ra­lar­da ye­ri­ni aldı.
Yeni doğan be­bek­ler borç­lu do­ğu­yor.
Ev ki­ra­la­rı, emek­li maaşı ve as­ga­ri üc­re­tin üs­tün­de.
Huzur ve gü­ven­lik­te dün­ya­da son sı­ra­lar­da­yız.
Fuhuş küçük yaş­la­ra kadar indi.

BİZİMKİ DE

Uzun zaman sonra kalan ak­ra­ba­lar bay­ram ve­si­le­siy­le bir araya gel­miş­ler. İki aile­nin kız­la­rı bü­yü­müş­tü.

— Sizin kız nasıl, ça­lı­şı­yor mu?
— Ça­lı­şı­yor tey­ze­si. Pat­ron, bizim kız ol­ma­dan hiç­bir şey ya­pa­mı­yor. Bizim kız gece ya­rı­la­rı­na kadar ça­lı­şı­yor. Şir­ket­te her­ke­sin gözü bizim kızda. Pat­ro­nu şehir dı­şı­na, bazen yurt dı­şı­na bile ya­nın­da gö­tü­rü­yor.
— Bizim kız bir­kaç yıl için­de evini, ara­ba­sı­nı aldı. Çok ça­lı­şı­yor benim güzel kızım. Bir haf­ta­dır pat­ro­nu ile eve bile gel­me­di.

— Neyse, sizin kız ne ya­pı­yor?
— Bizim kız fuhuş ya­pı­yor ama ben sizin kadar güzel an­la­ta­mam.

Say­gı­lar.