Kırk­la­re­li Ata­türk Li­se­si’ne gi­der­ken bir şe­kil­de ta­ra­fı­mı belli etmem ge­re­ki­yor­du. De­tay­la­rı­nı ki­tap­la­rım­da yaz­mış­tım; bir­kaç olaya ka­rış­tık­tan sonra Genç­lik Si­ne­ma­sı’na gi­der­ken sol­da­ki so­ka­ğın için­de Ülkü Ocak­la­rı vardı, orada top­lan­tı­la­ra ka­tı­lı­yor­dum. Dik­ka­ti­mi çeken şey, topu topu 15 ya da 20 kişi olu­şu­muz­du...

Karşı ta­raf­ta Dev-Sol, Dev-Yol, Dev­rim­ci Yol vardı; adam­la­rın sa­de­ce frak­si­yon sa­yı­sı ne­re­dey­se bizim kişi sa­yı­mı­za eşit­ti. Şehir adeta ikiye bö­lün­müş­tü: Çarşı ül­kü­cü­le­rin, is­tas­yon ise sol­cu­la­rın böl­ge­siy­di.

Sol­cu­lar hak, hukuk, eşit­lik filan diyor ama ül­ke­yi sat­mak­tan hiç söz et­mi­yor­du. Yıl­lar sonra an­la­dım ki o za­man­lar ül­ke­mi­zin en iyi gün­le­riy­miş. Sağ­cı­sı da sol­cu­su da vatan için bir şey­ler yap­ma­ya ça­lı­şı­yor­muş.

Sü­ley­man De­mi­rel, Bü­lent Ece­vit, Nec­met­tin Er­ba­kan, Al­pars­lan Tür­keş ve Tur­gut Özal... Bu mil­let öyle gün­ler ya­şı­yor ki bugün he­pi­ni­zi rah­met­le anı­yor ve mumla arı­yor.

Rah­met­li Baş­buğ Al­pars­lan Tür­keş, Türk­lü­ğe ve Türk mil­le­ti­ne çok önem ve­ri­yor­du. Top­rak, bay­rak, Kur'an, vatan ve Ata­türk bizim kır­mı­zı çiz­gi­miz­di.

Bir­çok olaya ka­rış­tım, ceza aldım; bir­çok sı­na­va ke­lep­çe ile ge­ti­ril­dim. 1980 İhti­la­li'nde Dr. Şener abi­den sonra beni al­dı­lar; çok küçük yaşta bo­yum­dan büyük işler yap­tım.

O za­man­lar "ko­mü­nist, vatan haini" de­di­ği­miz insan, okul ar­ka­da­şı­mız­dı; ba­ba­sı ba­ba­mın ar­ka­da­şı, anası ana­mın ar­ka­da­şıy­dı. Ne­ti­ce­de genç­tim; bir amaç uğ­ru­na olum­lu ya da olum­suz olay­la­ra ka­rış­tım ama bir defa olsun ne ken­di­mi ne de ar­ka­daş­la­rı­mı sat­tım. Sınır öte­sin­de as­ker­lik gö­re­vi­mi yap­tım, va­ta­nı sev­mek­ten hiç vaz­geç­me­dim. Çok ar­ka­da­şı­mı vatan, bay­rak ve top­rak sev­da­sı uğ­ru­na kay­bet­tim...

Peki, bugün ne de­ğiş­ti?

Vatan ha­in­li­ği­nin kol gez­di­ği ül­ke­miz­de, Genç­lik Si­ne­ma­sı’na gi­der­ken sol­da­ki sokak için­de yer alan Ülkü Ocak­la­rın­da ko­nu­şu­lan­lar­dan eser kal­ma­mış... O gün orada ko­nu­şan­lar­dan ba­zı­la­rı­nın halen ha­yat­ta ol­du­ğu­nu du­yu­yo­rum, Allah ömür ver­sin. Ancak o ar­ka­daş­la­rı­mız­dan bir kıs­mı­nın, bugün asker, polis ve bebek ka­ti­li olan ha­inin ser­best kal­ma­sı­nın doğru ola­ca­ğı­nı dü­şün­dü­ğü­nü du­yu­yo­rum.

Her şe­hi­din ar­dın­dan "Şe­hit­ler ölmez, vatan bö­lün­mez!" deriz ama o aile­nin ne ya­şa­dı­ğı­nı, neler his­set­ti­ği­ni bir tek o ça­tı­nın al­tın­da ya­şa­yan­lar bilir. 1993 yı­lın­da Ela­zığ'dan Bin­göl'e giden oto­büs­te­ki sivil ve si­lah­sız 33 as­ke­ri­mi­zi oto­büs­ten in­di­rip yan yana di­ze­rek kat­le­den­le­re insan diyen var mı?

Allah rah­met ey­le­sin, Muh­sin Ya­zı­cı­oğ­lu şöyle de­miş­ti: "Te­rö­rist­le pa­zar­lık olmaz; ka­fa­sı­na sı­kar­sın, ne terör kalır ne te­rö­rist!"

4 Nisan 1997 ta­ri­hi Tür­ki­ye Cum­hu­ri­ye­ti için çok önem­li­dir. Al­pars­lan Tür­keş o gün vefat etti; bebek ka­ti­li ve FETÖ gibi ha­in­le­re adeta gün doğdu...

Türk ol­du­ğu­nu ba­ğı­ra ba­ğı­ra hay­kı­ra­rak söy­le­yen, da­va­sın­dan halen vaz­geç­me­yen ve adına "eski ül­kü­cü" de­ni­len ar­ka­daş­la­rı­ma sevgi ve se­lam­la­rım­la...