Hal­kın İçinde Ol­ma­yan Si­ya­set
Hiç be­le­di­ye oto­bü­sün­de bir si­ya­si lider gör­dü­nüz mü?
Mar­ket­te alış­ve­riş yapıp kasa kuy­ru­ğu­na giren bir mil­let­ve­ki­li?
Halk pla­jın­da de­ni­ze giren, ço­cuk­lar­la kum­dan kale yapan bir yö­ne­ti­ci?
Gör­me­di­niz. Büyük ih­ti­mal­le de hiç gör­me­ye­cek­si­niz.
Çünkü bu ül­ke­de si­ya­set, hal­kın içine ka­rı­şa­rak değil; el sal­la­ya­rak, ka­me­ra­ya oy­na­ya­rak, ko­ru­ma or­du­la­rı­nın ar­ka­sı­na sak­la­na­rak ya­pı­lır. Si­ne­ma­da, ope­ra­da, ba­le­de ya da bir kon­ser­de sade bir va­tan­daş gibi otu­ran bir baş­ba­kan ya da cum­hur­baş­ka­nı ha­tır­la­yan var mı? Ben ha­tır­la­mı­yo­rum.

Bunun Adı Kibir
Bir hay­van ba­rı­na­ğı­na gidip ger­çek­ten bir hay­van sa­hip­len­di­niz mi?
Bir çocuk esir­ge­me ku­ru­mun­da ço­cuk­lar­la vakit ge­çir­di­niz mi?
Yaşlı ve düş­kün­ler evine, ka­me­ra­lar ol­ma­dan adım at­tı­nız mı?
En iyi bil­di­ği­niz şey kendi ma­aşı­nız oldu.
Par­ti­ni­zin ha­zi­ne­den al­dı­ğı mil­yon­lar oldu.
Hal­kın neyle ge­çin­di­ği ise hep is­ta­tis­tik­ler­de kaldı.
“Allah af­fet­sin” demek ko­lay­dır ama ben de­mi­yo­rum.
Allah, hak et­ti­ği­ni­zi bu dün­ya­da ver­sin; biz de gö­re­lim.

Yetki Var, Ada­let Yok
Yet­miş­li yaş­la­rı geç­miş ola­bi­lir­si­niz ve hâlâ bir ül­ke­nin ka­de­ri hak­kın­da karar ve­ri­yor ola­bi­lir­si­niz. Be­le­di­ye baş­ka­nı, mil­let­ve­ki­li ola­bi­lir­si­niz.
Ama aynı ül­ke­de bir üni­ver­si­te öğ­ren­ci­si 250 li­ray­la kar­nı­nı do­yur­ma­ya ça­lı­şır­ken, siz Mec­lis’te 50 li­ra­ya bal kay­mak yi­yor­su­nuz.
Ada­let tam da bu­ra­da sor­gu­lan­ma­lı.

Af mı, Gaf mı?
“Suça ka­rış­ma­mış terör ör­gü­tü üye­le­ri ara­mı­za ka­rı­şa­cak” de­ni­yor.
Peki nasıl ola­cak bu?
Biri çı­ka­cak, “Ben aş­çıy­dım” di­yecek.
Di­ğe­ri, “Ben erzak alımı ya­pı­yor­dum.”
Öteki, “Ben ber­ber­dim.”
E, aş­çı­nın, ber­be­rin te­rör­le ne işi olur değil mi?
At ya­la­nı…
Biz öpe­riz ina­na­nı.

65 Yaş: Ha­ya­tın Bir Anda De­ğiş­ti­ği Yaş
Tür­ki­ye’de 65 ya­şı­na gel­di­ği­niz­de ha­ya­tı­nız bir anda de­ği­şir. Oto­büs­te her­kes size yer verir, İstan­bul Kar­tı­nı­zın sesi de­ği­şir.
Ama aynı za­man­da “Artık kendi işini ya­pa­maz” dam­ga­sı vu­ru­lur.
Yıl­lar­ca ça­lı­şıp al­dı­ğı­nız evi, ara­ba­yı sa­ta­maz­sı­nız.
Memur ola­maz­sı­nız.
Öğ­ret­men­se­niz, 40 ki­şi­lik sı­nı­fa ders ve­re­me­ye­ce­ği­niz dü­şü­nü­lür.
Ama aynı yaşta bir baş­ka­sı, mil­yon­la­rın ka­de­ri hak­kın­da karar ve­re­bi­lir.

İşte asıl çe­liş­ki bu­ra­da.

Bir Ce­na­ze, Bir Ger­çek
Uzun yıl­lar si­ya­set yap­mış, ve­kil­lik gö­re­vin­de bu­lun­muş bir adam, ge­çir­di­ği ame­li­yat­lar son­ra­sı ha­ya­tı­nı kay­be­der. Ce­na­ze­de hoca kla­sik so­ru­yu sorar:
“Mer­hu­mu nasıl bi­lir­di­niz?”
Ka­la­ba­lık hep bir ağız­dan cevap verir:
“İyi bi­li­riz.”
Hoca devam eder:
“Yar­dım­se­ver­di…
İyi bir Müs­lü­man­dı…
İyi bir baba, iyi bir eşti…”
Bu sı­ra­da mer­hu­mun eşi, ka­la­ba­lı­ğın için­den oğ­lu­nu ça­ğı­rır:
“Koş gel oğlum.”
Çocuk ya­nı­na gelir.
Anne fı­sıl­dar:
“Oğlum, bu ba­ba­nın ce­na­ze­si değil.
Şu ta­bu­tun ke­na­rın­dan bir bak.
Ho­ca­nın an­lat­tı­ğı adam, baban değil.”

Son Söz
Bazen en büyük yar­gı­yı san­dık­lar değil, hayat verir.
Ve bazen bir ce­na­ze­de söy­le­nen­ler, ya­şar­ken ya­pı­lan­lar­dan çok daha ağır­dır.
Asıl me­se­le de tam ola­rak budur.