Güzel ül­ke­mi­zin iki ayrı kö­şe­sin­de iki erkek çocuk dün­ya­ya ge­li­yor. Bu ço­cuk­lar­dan biri var­lık­lı, zen­gin bir aile­nin ev­la­dı; di­ğe­ri taş­ra­lı, fakir bir aile­nin oğlu ola­rak do­ğu­yor.

Zen­gin aile­nin oğlu her türlü im­kâ­na sahip. Bir de­di­ği iki edil­mi­yor, özel okul­lar­da oku­yor. Baba pa­ra­sı ile vatan gö­re­vi­ni bile yap­mı­yor.

Ga­ri­ban aile­nin oğlu zor şart­lar al­tın­da oku­ma­ya ça­lı­şı­yor. İmkân­sız­lık­lar do­la­yı­sıy­la ya­şa­mak için suça ka­rı­şı­yor. Ku­sur­suz bir bi­çim­de, as­lan­lar gibi vatan gö­re­vi­ni ya­pı­yor.

Bu iki de­li­kan­lı bu şe­kil­de yaş­la­na­rak Hakk’ın rah­me­ti­ne ka­vu­şu­yor.

Şimdi bu iki ki­şi­den biri dün­ya­nın bütün ni­met­le­rin­den fay­da­lan­dı, di­ğe­ri dün­ya­nın bütün dert­le­ri­ni sır­tın­da ta­şı­dı. Ka­nun­lar bile on­la­rı eşit gör­me­di. Bu du­rum­da fakir do­ğa­nın suçu neydi? Zen­gi­nin oğlu ola­rak do­ğa­nın mü­kâ­fa­tı neydi?

Dinî açı­dan bak­tı­ğı­mız­da “Ga­ri­ban üzül­me­sin, öbür ta­raf­ta o rahat edecek; zen­gin olan da orada çile çe­kecek.” açık­la­ma­sı böyle mi ol­ma­lı? Di­ya­net Vakfı’nın Ame­ri­ka’da yüz mil­yon dolar de­ğe­rin­de on iki adet vil­la­sı var­mış. Acaba bizim ga­ri­ban, Hakk’ın rah­me­ti­ne ka­vu­şun­ca bu vil­la­la­rın bi­rin­de mi ika­met edecek?

Cüb­be­li Ahmet Hoca oğ­lu­nu İngil­te­re’ye yol­la­mış. Sebep ola­rak da “Tür­ki­ye’de kötü ar­ka­daş­lar­dan kur­tul­sun, ter­bi­ye­li bü­yü­sün diye yol­la­dım.” demiş. Ara­bis­tan değil İngil­te­re’yi ter­cih etmiş. “Ver tal­kı­nı, ye sal­kı­mı.”

Cüb­be­li Ahmet Hoca şöyle yu­murt­lu­yor, hem de çift sa­rı­lı yu­murt­lu­yor: Fa­ki­rin 500 sene önce cen­ne­te gi­re­ce­ği­ni, zen­gin ze­kâ­tı­nı verse bile 500 sene cen­ne­tin ka­pı­sın­da bek­le­ye­ce­ği­ni söy­lü­yor.

Beş on sene bu dün­ya­da zen­gin ya­şa­mak için cen­ne­tin ka­pı­sın­da 500 sene bek­le­me­ye değer mi, diyor. Yani ya­zı­mın ba­şın­da­ki ga­ri­ban cen­net­lik bir in­san­mış.

İ. MELİH

İbra­him Melih Bey, yani An­ka­ra­lı­la­ra bu dün­ya­da ce­hen­ne­mi ya­şat­ma­yı ba­şa­ran büyük baş­kan…
FETÖ’ye bu kadar büyük kit­le­le­ri nasıl ele ge­çir­di­ği­ni soran ga­ze­te­ci­ye üç harf­ler­le ce­va­bı­nı ve­ri­yor ve ken­di­si­nin de buna inan­dı­ğı­nı söy­lü­yor.
Bu adam mil­yon­lar­ca in­sa­nın ya­şa­dı­ğı Tür­ki­ye Cum­hu­ri­ye­ti’nin baş­ken­tin­de be­le­di­ye baş­kan­lı­ğı yaptı. Geç­miş olsun An­ka­ra.
Tilki Veli’ye sor­muş­lar: “Öl­dük­ten sonra uzun zaman anıl­mak is­ti­yo­rum, bunun ga­ran­ti bir yolu var mı?”
Tilki Veli: “Olmaz mı var? Tabii ki var. Öl­me­den önce eşten, dost­tan, ak­ra­ba­dan kim varsa her­kes­ten borç ala­cak­sın. Bak, yıl­lar­ca nasıl anı­lır­sın, aklın durur.”

GARİPTİR BENİM ÜLKEM

65 ya­şın­da me­mu­ri­ye­tin biter.
Öğ­ret­men­lik yapıp 40 ki­şi­lik sı­nı­fı yö­ne­te­mez­sin ama ül­ke­yi yö­ne­te­bi­lir­sin.
Kendi ba­şı­na karar ve­re­mez­sin.
Kendi ara­ba­nı, ken­di­ne ait evini sa­ta­maz­sın.
Mec­li­se vekil olur­san va­ta­nı sa­ta­bi­lir­sin.

TÜRK’ÜN GÜCÜ

Ajan­lar bir­li­ği top­lan­tı­sın­da Alman, Rus, İranlı, Nor­veç­li, İtal­yan ve bizim Türk ajanı… Her ajan kendi ül­ke­si­nin meş­hur­la­rı­nı, bu­luş­la­rı­nı an­lat­ma­ya baş­lar.

Alman: “Bizim oto­mo­bil­le­ri­mi­zin üze­ri­ne araç yapan yok­tur.” (BMW, Mer­ce­des, Opel, VW, Audi)
Rus: “Bizim gizli aja­nı­mız uçan si­nek­ten ha­ber­dar­dır.”

Nor­veç­li: “Bizim ev­le­ri­miz meş­hur­dur, villa ti­pi­dir.”

İranlı: “Bizim ha­lı­la­rı­mı­zın üze­ri­ne halı yok­tur, dün­ya­da bir nu­ma­ra­dır.”
İtal­yan: “Bizim kız­la­rı­mız sa­rı­şın, mavi gözlü, lokum gi­bi­dir.”

Tabii bu arada Türk ajan din­ler ve sı­ra­sı­nı bek­ler.

“Türk’e sizin ne­yi­niz meş­hur? Sıra sende.” der­ler.

Türk der ki: “Bizim er­kek­le­ri­miz dün­ya­ca ün­lü­dür.”

TÜRK ERKEĞİ

Alman’ın ara­ba­sı­nı alır.
İtal­yan’ın kı­zı­nı bin­di­rir.
Nor­veç­li’nin evine gö­tü­rür.
İranlı’nın ha­lı­sı­nın üze­rin­de bir güzel be­ce­rir.
Bu olay­la­rı Rus KGB’sinin ruhu bile duy­maz.

Say­gı­lar.