Si­ya­set­te ik­ti­dar olmak is­te­yen bir si­ya­si ha­re­ke­tin ilk yap­ma­sı ge­re­ken şey, ik­ti­dar ola­ca­ğı­na inan­mak ve bunu top­lu­ma his­set­tir­mek­tir.

Çünkü si­ya­set sa­de­ce seçim günü san­dı­ğa gidip oy is­te­mek­ten iba­ret de­ğil­dir. İkti­dar mü­ca­de­le­si her gün ve­ri­lir. So­kak­ta, mey­dan­da, te­le­viz­yon­da, sos­yal med­ya­da, va­tan­daş­la ku­ru­lan her te­mas­ta…

Bugün Tür­ki­ye'deki si­ya­sal ile­ti­şi­me bak­tı­ğı­mız­da dik­kat çeken bir durum var. İkti­dar, ik­ti­da­rı­nı ko­ru­mak için sü­rek­li mü­ca­de­le edi­yor. At­tı­ğı her adımı an­la­tı­yor, yap­tı­ğı her ça­lış­ma­yı gün­de­me ta­şı­yor, eleş­ti­ri­le­re cevap ve­ri­yor ve kendi seç­me­ni­ne sü­rek­li ola­rak “Biz bu­ra­da­yız ve yö­net­me­ye devam ede­ce­ğiz” me­sa­jı ve­ri­yor.

Bu me­sa­jın her­kes ta­ra­fın­dan kabul edil­me­si ge­rek­mi­yor. Ancak ile­ti­şim açı­sın­dan or­ta­da bir ger­çek var: İkti­dar, ik­ti­dar­da kalma ira­de­si­ni sü­rek­li gö­rü­nür kı­lı­yor.

Mu­ha­le­fe­tin temel prob­le­mi ise yal­nız­ca ik­ti­da­rı eleş­tir­mek değil; bunun öte­si­ne ge­çe­rek güçlü bir al­ter­na­tif or­ta­ya ko­ya­bil­mek.

Çünkü “Bu ik­ti­dar kötü” demek, tek ba­şı­na “Biz iyi yö­ne­te­ce­ğiz” an­la­mı­na gel­mez.

Seç­me­nin önüne sü­rek­li so­run­la­rı koy­mak başka, o so­run­la­rın çö­zü­mü­nü gös­ter­mek baş­ka­dır.

Sa­de­ce ik­ti­da­rın eko­no­mik, sos­yal veya si­ya­si so­run­lar ne­de­niy­le yıp­ran­ma­sı­nı bek­le­mek; top­lu­mun bir gün “Yeter artık” di­ye­rek san­dık­ta tepki gös­ter­me­si­ni ummak, si­ya­sal ile­ti­şim açı­sın­dan ciddi bir ek­sik­lik­tir.

Çünkü seç­men yal­nız­ca ik­ti­dar­dan neden mem­nun ol­ma­dı­ğı­nı değil, al­ter­na­tif ola­rak kime ve neden gü­ve­ne­ce­ği­ni de bil­mek ister.

İşte bu­ra­da sos­yal medya ve ile­ti­şim dev­re­ye gi­ri­yor.

Bu­gü­nün seç­me­ni si­ya­si par­ti­yi sa­de­ce seçim dö­ne­min­de gör­mü­yor. Her gün te­le­fo­nu­nun ek­ra­nın­da gö­rü­yor. Bir si­ya­si ak­tö­rün va­tan­daş­la nasıl ko­nuş­tu­ğu­na, so­run­la­ra nasıl cevap ver­di­ği­ne, ne kadar sa­ha­da ol­du­ğu­na ve söy­le­dik­le­ri­ne ne kadar inan­dı­ğı­na ba­kı­yor.

Sos­yal medya sa­de­ce pay­la­şım yap­mak de­ğil­dir.

Et­ki­le­şim kur­mak­tır.

Va­tan­da­şın so­ru­su­nu ce­vap­la­mak­tır. Eleş­ti­ri­ye kar­şı­lık ver­mek­tir. Sa­ha­dan ger­çek hi­kâ­ye­ler an­lat­mak­tır. Çö­zü­mü gös­ter­mek, kad­ro­yu ta­nıt­mak ve ge­le­ce­ğe dair güven oluş­tur­mak­tır.

Si­ya­set­te inan­dı­rı­cı­lık, söy­le­nen söz ile ya­pı­lan iş ara­sın­da­ki me­sa­fe­yi azalt­mak­tır.

Wal­ter Lipp­mann'ın ile­ti­şim yak­la­şı­mı bize in­san­la­rın dün­ya­yı doğ­ru­dan değil, büyük öl­çü­de ken­di­le­ri­ne su­nu­lan bil­gi­ler ve tas­vir­ler üze­rin­den al­gı­la­dı­ğı­nı ha­tır­la­tır. Mc­Combs ve Shaw'ın gün­dem be­lir­le­me yak­la­şı­mı ise med­ya­nın top­lu­mun hangi ko­nu­lar üze­rin­de dü­şü­ne­ce­ği­ni et­ki­le­ye­bil­di­ği­ni or­ta­ya koyar.

O halde si­ya­sal ile­ti­şi­min temel so­ru­su şudur:

İkti­dar neden ik­ti­dar­da kal­mak is­te­di­ği­ni an­la­ta­bi­li­yor da, mu­ha­le­fet neden ik­ti­dar olmak is­te­di­ği­ni aynı güçte an­la­ta­mı­yor?

Me­se­le sa­de­ce ile­ti­şim ka­nal­la­rı­nı kul­lan­mak da de­ğil­dir.

Me­se­le, o ka­nal­la­ra inan­dı­rı­cı bir si­ya­si hi­kâ­ye ko­ya­bil­mek­tir.

“Onlar git­sin” demek başka şey­dir.

“Biz ge­le­ce­ğiz, şu so­run­la­rı şu şe­kil­de çö­ze­ce­ğiz ve bunun için ha­zı­rız” di­ye­bil­mek başka…

Si­ya­set­te seç­men, yal­nız­ca bir ik­ti­da­rın yo­rul­ma­sı­nı bek­le­yen­le­ri değil; yö­net­me­ye talip ol­du­ğu­nu, bunun için ha­zır­lan­dı­ğı­nı ve mü­ca­de­le et­ti­ği­ni gös­te­ren­le­ri de de­ğer­len­di­rir.

Çünkü si­ya­sal ile­ti­şim­de ba­şa­rı, sa­de­ce ra­ki­bin ha­ta­la­rı­nı gös­ter­mek­le değil, kendi doğ­ru­la­rı­nı­zı top­lu­ma an­la­ta­bil­mek­le baş­lar.

Ve belki de bugün si­ya­se­tin en önem­li ile­ti­şim so­ru­su tam ola­rak budur:

İkti­dar olmak is­te­yen ger­çek­ten mü­ca­de­le edi­yor mu, yoksa sa­de­ce ik­ti­da­rın kay­bet­me­si­ni mi bek­li­yor?