Bay­ram­lar; kır­gın gö­nül­le­rin ye­ni­den bu­luş­tu­ğu rah­met gün­le­ri­dir. Has­ret uza­dık­ça ka­vuş­ma­nın de­ğe­ri artar.

Bir sa­rı­lış bazen uzun cüm­le­ler­den daha çok şey an­la­tır. Sevgi pay­la­şıl­dık­ça büyür, şef­kat gös­te­ril­dik­çe ço­ğa­lır.

Bay­ram; ka­pı­la­rı değil, gö­nül­le­ri çalma vak­ti­dir. Uzak­lık sev­gi­yi azalt­maz, öz­le­mi de­rin­leş­ti­rir. Ka­vuş­mak, sa­bır­la bek­le­yen kal­bin bay­ra­mı­dır. Şef­kat, in­sa­nın kal­bin­den taşan en güzel mer­ha­met­tir.

Umut varsa yarın var­dır.

Bay­ram sof­ra­la­rı­nın en güzel ye­me­ği mu­hab­bet­tir. Sev­dik­le­ri­ne zaman ayı­ran insan, ha­ya­tın kıy­me­ti­ni bilir.Gö­nül­den edi­len bir dua, en büyük bay­ram he­di­ye­si­dir.

İnsan bazen bir te­bes­sü­me, bazen bir sa­rı­lı­şa has­ret yaşar. Bay­ra­mın ger­çek süsü yeni el­bi­se değil, güzel ah­lak­tır. Has­ret çeken gö­nül­ler ka­vuş­ma­nın kıy­me­ti­ni iyi bilir.

Sevgi, kalp­ler ara­sın­da­ki en kısa yol­dur.

Sa­rıl­mak; gü­ve­nin, öz­le­min ve sev­gi­nin ses­siz di­li­dir. Şef­kat ek­si­len değil, pay­laş­tık­ça ço­ğa­lan bir ha­zi­ne­dir. Umut eden insan, ka­ran­lık­ta bile ışık arar.
Bay­ram­lar, eski dost­luk­la­rı ye­ni­den can­lan­dı­rır. Kır­gın­lık kısa, kar­deş­lik uzun ömür­lü ol­ma­lı­dır. Bir gönül ka­zan­mak, büyük ser­vet ka­zan­mak­tan daha de­ğer­li­dir.

Öz­le­nen in­sa­nın sesi bile bay­ram se­vin­ci gi­bi­dir. Sev­gi­nin ol­du­ğu yerde mer­ha­met eksik olmaz. Bay­ram sa­ba­hı af­fet­mek, kal­bin yü­kü­nü ha­fif­le­tir. Has­ret, sev­gi­nin sa­bır­la bek­le­yen hâ­li­dir.

Şef­kat­li insan, bu­lun­du­ğu yere huzur verir. Umut, insan ru­hu­nun ye­ni­den ayağa kalk­ma gü­cü­dür.
Sa­mi­mi bir bay­ram­laş­ma yıl­la­rın me­sa­fe­si­ni si­le­bi­lir.

Sev­giy­le ku­ru­lan bağ­lar za­man­la kop­maz.