Yö­nü­müz her ne kadar ba­tı­ya dönük olsa da kafa do­ğu­da ka­lın­ca so­run­la­ra bakış ve çözüm öne­ri­le­ri de doğu ka­fa­sıy­la olu­yor. Her­kes bir kur­ta­rı­cı bek­li­yor.

Si­ya­se­tin ik­ti­dar dı­şın­da­ki hem parti ola­rak hem STK ola­rak hepsi bir kur­ta­rı­cı gel­sin kur­tar­sın. Ya da mev­cut ik­ti­dar ül­ke­yi o kadar kötü hale ge­tir­sin ki in­san­lar bize oy ver­me­ye mec­bur kal­sın. İşte bütün sorun da bu­ra­da baş­lı­yor. Durum böyle olun­ca seç­men, en azın­dan ne ya­pa­bi­le­ce­ği­ni bil­di­ğin bir par­ti­yi, bi­lin­mez bir par­ti­ye ve po­li­ti­ka­ya ter­cih eder hale ge­li­yor.

Tür­ki­ye’de si­ya­sal re­ka­be­tin en be­lir­le­yi­ci un­sur­la­rın­dan biri, mu­ha­le­fe­tin ile­ti­şim dili ve somut çözüm üret­me ka­pa­si­te­si­dir. Bütün gü­cü­nü eleş­tir­me­ye ve kö­tü­le­me­ye ada­mış bir mu­ha­le­fet ül­kü­de ik­ti­dar olma şan­sı­nı ya­ka­la­ya­maz Son yıl­lar­da mu­ha­le­fet par­ti­le­ri­nin bu iki alan­da ya­şa­dı­ğı za­fi­yet, yal­nız­ca kendi si­ya­sal et­ki­le­ri­ni azalt­mak­la kal­ma­mak­ta; aynı za­man­da ik­ti­da­rın elini güç­len­di­ren bir tab­lo­yu da be­ra­be­rin­de ge­tir­mek­te­dir. Seç­men dav­ra­nı­şı in­ce­len­di­ğin­de, eleş­ti­ri­nin tek ba­şı­na ik­ti­dar al­ter­na­ti­fi ya­rat­ma­ya yet­me­di­ği açık­ça gö­rül­mek­te­dir.

Bu kadar eko­no­mik ve­ri­le­rin kötü ol­du­ğu or­tam­da bütün gün­de­mi ve ge­le­ce­ğin ko­nu­şu­la­cak me­se­le­le­ri­ni hala ik­ti­dar be­lir­li­yor­sa sorun daha da bü­yük­tür.

Mu­ha­le­fe­tin en temel so­run­la­rın­dan biri, tep­ki­sel ve sa­vun­ma­cı bir ile­ti­şim di­li­ne sı­kış­ma­sı­dır. İkti­da­rın gün­dem be­lir­le­di­ği ko­nu­la­ra sü­rek­li cevap verme ref­lek­si, mu­ha­le­fe­tin kendi si­ya­sal gün­de­mi­ni oluş­tur­ma­sı­nı zor­laş­tır­mak­ta­dır. Bu durum, seç­men nez­din­de mu­ha­le­fe­ti “iti­raz eden ama yön gös­te­re­me­yen” bir ko­nu­ma it­mek­te­dir. Oysa si­ya­sal ile­ti­şim­de be­lir­le­yi­ci olan, yal­nız­ca yan­lış­la­rı dile ge­tir­mek değil; aynı za­man­da doğru ve müm­kün olanı ikna edici bi­çim­de or­ta­ya ko­ya­bil­mek­tir.

Bir diğer kri­tik me­se­le, somut ve öl­çü­le­bi­lir çözüm öne­ri­le­ri­nin ek­sik­li­ği­dir. Eko­no­mi, eği­tim, ada­let, dış po­li­ti­ka ve sos­yal po­li­ti­ka­lar gibi ha­ya­ti alan­lar­da mu­ha­le­fe­tin sıkça kul­lan­dı­ğı söy­lem­ler ge­nel­lik­le soyut te­men­ni­ler­le sı­nır­lı kal­mak­ta­dır. “Dü­zel­te­ce­ğiz”, “ada­le­ti sağ­la­ya­ca­ğız” ya da “eko­no­mi­yi to­par­la­ya­ca­ğız” gibi ifa­de­ler, nasıl ve hangi araç­lar­la so­ru­su­na net ya­nıt­lar üret­me­di­ğin­de seç­men açı­sın­dan kar­şı­lık bul­ma­mak­ta­dır. İkti­dar ise bu boş­lu­ğu, kendi po­li­ti­ka­la­rı­nı “is­tik­rar” ve “tec­rü­be” söy­le­miy­le pe­kiş­ti­re­rek dol­dur­mak­ta­dır.

Sonuç ola­rak, mu­ha­le­fe­tin ile­ti­şim st­ra­te­ji­si­ni ye­ni­le­me­si, net, an­la­şı­lır ve uy­gu­la­na­bi­lir çözüm pa­ket­le­ri or­ta­ya koy­ma­sı artık bir ter­cih değil zo­run­lu­luk­tur. Güçlü bir ik­ti­da­rın en büyük da­ya­na­ğı, zayıf ve da­ğı­nık bir mu­ha­le­fet­tir. Tür­ki­ye’de de­mok­ra­tik denge ve si­ya­sal re­ka­be­tin güç­len­me­si, mu­ha­le­fe­tin eleş­ti­ri­den çıkıp çözüm mer­kez­li, umut veren ve güven inşa eden bir çiz­gi­ye geç­me­siy­le müm­kün ola­cak­tır. Aksi halde ik­ti­da­rın eli­nin daha da güç­len­me­si ka­çı­nıl­maz­dır.