Yıl­lar­dır yol­la­ra dü­şe­rim. Bazen bir şeh­rin ka­la­ba­lı­ğın­da, bazen hiç kim­se­nin bil­me­di­ği küçük bir köy mey­da­nın­da durur, not def­te­ri­me bir­kaç cümle bı­ra­kı­rım. Kimi zaman bir taş köprü, kimi zaman eski bir kapı, kimi zaman da bir insan yüzü yol­cu­lu­ğun asıl hi­kâ­ye­si olur. Gez­di­ğim yer­le­ri sa­de­ce gör­mek değil, on­la­rın sak­la­dı­ğı gö­rün­me­yen hi­kâ­ye­le­ri bul­mak is­te­rim.

 

 

Etna’ nın göl­ge­sin­de ya­şa­yan, ma­vi­nin bin­bir tonu ile çev­ri­li Ak­de­niz’ in yemek sof­ra­sı Si­cil­ya’da; limon ve por­ta­kal bah­çe­le­ri, de­va­sa kak­tüs­ler, Arap­lar­dan, İspan­yol­la­ra,Grek­ler­den Nor­man­la­ra uza­nan kat­man­lı bir tarih, ar­ke­olo­jik alan­lar ve mi­to­lo­jik öy­kü­ler, vol­ka­nik top­rak­lar­dan ye­ti­şen mu­az­zam lez­zet­le­rin öte­sin­de bir hikayeye yolculuk ediyoruz.

 

Cal­ta­nis­set­ta böl­ge­sin­de küçük bir or­ta­çağ ka­sa­ba­sı olan Bu­te­ra’nın yol ay­rı­mın­da dur­dum. Bu­ra­da in­san­lar ikiye ay­rı­lır, ka­sa­ba­yı merak eden­ler ve yola devam eden­ler. Ben hep merak eden­ler­den oldum. ‘’Me­rak­lı ol­du­ğun­da ya­pa­cak bir sürü il­ginç şey bu­lur­sun.’’ der Walt Dis­ney.

 

Adada beni en çok et­ki­le­yen yer­ler ana yol­la­rın üze­rin­de­ki gös­te­riş­li şe­hir­ler­den çok, hiç bek­le­me­di­ği­niz bir vi­ra­jın ar­dın­dan kar­şı­nı­za çıkan te­pe­le­rin üze­ri­ne tabak gibi otur­muş, ev­le­ri­nin ça­tı­la­rı göğe değen dağ köy­le­ri­dir.bir hi­ka­ye­ye yol­cu­luk edi­yo­ruz.

 

 

 

 

Ka­sa­ba­ya ulaş­tı­ğım­da alı­şıl­dık Si­cil­ya man­za­ra­sı beni kar­şı­la­dı. Öğle gü­ne­şi­nin al­tın­da ses­siz­leş­miş mey­dan­da kas­ket­le­ri, pan­to­lon as­kı­la­rı ile banka di­zil­miş bir grup yaşlı Si­cil­ya­lı’ nın me­rak­lı ba­kış­la­rı üze­rim­de, yolun kar­şı­sın­da­ki bi­na­ya doğru iler­li­yo­rum. O ba­kış­lar­da bu­ra­ya, bu za­man­dan ha­ber­siz yere neden gel­di­ği­ni­zi is­pat­la­mak zo­run­da ol­du­ğu­nu­zu his­se­der­si­niz.

 

Cal­ta­ni­set­ta iline bağlı kü­çü­cük bir Si­cil­ya or­ta­çağ ka­sa­ba­sı Bu­te­ra’ da ilk ba­kış­ta gö­rü­le­bi­lecek üç yapı göze çar­pı­yor. Mu­ni­ci­pio di Bu­te­ra (Be­le­di­ye Bi­na­sı), ka­ted­ral ve 11. yüz­yı­la ait Arap- Nor­man dö­ne­min­den kalma bir kale (Cas­tel­lo di Fal­co­na­ra). As­lın­da M.Ö. 6. yüz­yı­la ve He­le­nis­tik dö­ne­me uza­nan nek­ro­pol­le­ri ve ta­ri­hin­den bah­set­mek is­ter­dim ancak, be­le­di­ye bi­na­sın­dan içeri adım at­tık­tan sonra ya­zı­nın tüm ka­de­ri de­ğiş­ti.

 

 

 

 

Sol ta­raf­ta­ki du­var­da mer­me­re ka­zın­mış bir ya­zı­yı oku­mak üzere yak­la­şı­yo­rum. İnsan bazen bir şi­irin ne­re­de kar­şı­sı­na çı­ka­ca­ğı­nı bi­le­mez. Bir ki­tap­lı­ğın ra­fın­da, eski bir mek­tup­ta ya da dün­ya­nın hiç bek­le­me­di­ği bir kö­şe­sin­de…

 

Demir par­mak­lık­lar, soğuk ko­ğuş­lar, bit­mek bil­me­yen yıl­la­rın ge­ce­le­rin­de ya­zıl­mış di­ze­ler ve öm­rü­nün büyük bir bö­lü­mü­nü has­ret­le ge­çir­miş şa­irin di­ze­le­rin­den biri Ak­de­niz’ in orta ye­rin­de­ki Si­cil­ya ada­sı­nın kü­çü­cük bir kö­yün­de üs­te­lik be­le­di­ye bi­na­sı­nın gi­ri­şi­ne asıl­mış bir mer­me­rin üze­ri­ne ka­zın­mış­tı. Kendi top­rak­la­rın­da nefes ala­ma­yan o mavi gözlü dev adam, bir za­man­lar mah­rum bı­ra­kıl­dı­ğı kendi di­li­ni, sırf onu daha iyi an­la­ya­bil­mek için öğ­re­nen­ler ola­ca­ğı­nı bil­sey­di ne his­se­der­di?

 

 

 

 

Ya­nı­ma yak­la­şan gö­rev­li­nin se­siy­le ken­di­me ge­li­yo­rum, ken­di­si­ne şiiri yazan şa­irin top­rak­la­rın­dan gel­di­ği­mi söy­le­di­ğim­de ben­den daha çok he­ye­can­la­nı­yor. Ken­di­sin­den beni, şiir ve oraya nasıl gel­di­ği ile il­gi­li bilgi ala­bi­le­ce­ğim bi­ri­ne gö­tür­me­si­ni rica edi­yo­rum. Be­le­di­ye baş­ka­nı bir du­yu­ru ya­pa­rak halk­tan, be­le­di­ye bi­na­sı için, 2000 yı­lı­na gi­rer­ken yeni mi­len­yu­mu tem­sil edecek bir söz ya da şiir öner­me­le­ri­ni is­te­miş. Ka­sa­ba­da gö­rev­li bir öğ­ret­men Nazım Hik­met’ in şi­i­irin­den bu di­ze­le­ri­ni aday gös­ter­miş. Ya­pı­lan de­ğer­len­dir­me­de en yük­sek oyu alan metin onun şiiri olmuş ve be­le­di­ye bi­na­sı­nın gi­ri­şi­ne asıl­mış. Bugün dağ ba­şın­da­ki bir Si­cil­ya ka­sa­ba­sın­da Nazım HİKMET’ in di­ze­le­ri yeni bin yılın umu­du­nu tem­sil edi­yor.

 

HİÇBİR AĞAÇ BÖYLE HARİKULADE 

BİR YEMİŞ VERMEMİŞTİR

 

Topraktan

            ateşten

doğanların 

en mükemmeli doğacak bizden

 ve insanlar ellerini

 Korkmadan

 düşünmeden

birbirlerinin ellerine bırakarak

yıldızlara bakarak:

- "Yaşamak ne güzel şey!"

                                             Nazım HİKMET