Bir ön­ce­ki ya­zım­da Eylül’e ge­çer­ken ken­di­mi­ze dön­mek­ten, ruh, zihin ve beden ara­sın­da­ki den­ge­yi ye­ni­den fark et­mek­ten söz et­miş­tim.

Şimdi biraz daha de­ri­ne ine­lim.
Çünkü ken­di­mi­ze dön­mek yal­nız­ca ken­di­mi­zi din­le­mek de­ğil­dir.

Bazen ken­di­mi­ze dön­mek, artık bize iyi gel­me­yen şey­le­ri fark edip on­la­rı bı­ra­ka­bil­mek­tir.
Son­ba­har bunun için bize çok güzel bir örnek sunar.

Ağaç­lar yap­rak­la­rı­nı bı­ra­kır­ken bunu bir kayıp ola­rak ya­şa­maz.

Çünkü bi­li­riz ki bazı yap­rak­la­rın dö­kül­me­si, ağa­cın yok ol­ma­sı değil; yeni bir mev­si­me ha­zır­lan­ma­sı­dır.

Belki in­sa­nın ha­ya­tın­da da böy­le­dir.
Bazen bı­rak­mak, kay­bet­mek de­ğil­dir.
Bazen bı­rak­mak, ken­di­ne ye­ni­den yer aç­mak­tır.

Peki biz ne­le­ri ta­şı­yo­ruz?
Bir an durup dü­şü­ne­lim.
Uzun za­man­dır zih­ni­miz­de ta­şı­dı­ğı­mız bir kır­gın­lık var mı?
Söy­le­ye­me­di­ği­miz bir söz?
Ken­di­mi­zi suç­la­dı­ğı­mız bir geç­miş?
Bizi sü­rek­li yoran bir iliş­ki bi­çi­mi?
“Hayır” de­me­miz ge­re­kir­ken söy­le­di­ği­miz “evet”ler?
Artık bize hiz­met et­me­yen alış­kan­lık­lar?
Baş­ka­la­rı­nın bek­len­ti­le­ri­ne göre ya­şa­ma­ya ça­lı­şır­ken unut­tu­ğu­muz kendi is­tek­le­ri­miz?

Bazen ha­ya­tı­mız­da o kadar çok şey bi­ri­kir ki neyin ger­çek­ten bize ait ol­du­ğu­nu bile unu­ta­bi­li­riz.

İşte son­ba­har bize tam bu­ra­da küçük bir soru so­ru­yor:
“Bunu ger­çek­ten ta­şı­ma­ya devam etmek is­ti­yor musun?”
Her şeyi dü­zelt­mek zo­run­da de­ği­liz
Ha­ya­tı­mı­zın her dö­ne­min­de her şeyi çöz­mek zo­run­da ol­du­ğu­mu­zu dü­şü­nü­yo­ruz.
Bir sorun varsa hemen çöz­me­li­yiz.
Bir iliş­ki kötü gi­di­yor­sa hemen karar ver­me­li­yiz.
Üz­gün­sek hemen iyi his­set­me­li­yiz.
Ba­şa­rı­sız ol­duy­sak hemen ye­ni­den ayağa kalk­ma­lı­yız.

Oysa bazen in­sa­nın ih­ti­ya­cı çözüm değil, önce durup olanı kabul et­mek­tir.
“Evet, bu beni üzdü.”
“Evet, yo­rul­dum.”
“Evet, artık böyle devam etmek is­te­mi­yo­rum.”
“Evet, bazı şey­le­ri de­ğiş­tir­mem ge­re­ki­yor.”
Bu cüm­le­ler za­yıf­lık de­ğil­dir.
Tam ter­si­ne, in­sa­nın ken­di­siy­le kur­du­ğu dü­rüst iliş­ki­nin baş­lan­gı­cı­dır.
Çünkü ken­di­mi­ze dü­rüst ol­ma­dı­ğı­mız yerde ger­çek bir de­ği­şim ya­rat­mak da zor­la­şır.
Be­de­ni­mi­zi de bu hi­kâ­ye­nin dı­şın­da bı­rak­ma­ya­lım.

Geçen ya­zım­da be­de­ni­mi­zin bize ver­di­ği me­saj­lar­dan söz et­miş­tim.
Bu kez bir adım daha ata­lım.

Be­de­ni­mi­zi yal­nız­ca “bir sorun ol­du­ğun­da” ha­tır­la­ma­ya­lım.

O bizim ha­ya­tı­mız bo­yun­ca bi­zim­le bir­lik­te.

St­res­li ol­du­ğu­muz­da ge­ri­li­yor.
Kork­tu­ğu­muz­da hız­la­nı­yor.
Üzül­dü­ğü­müz­de ağır­la­şı­yor.
Din­len­me­di­ği­miz­de yo­ru­lu­yor.
Bazen söy­le­ye­me­di­ği­miz şey­le­ri bile be­de­ni­miz ta­şı­yor.

El­bet­te her fi­zik­sel be­lir­ti­yi yal­nız­ca duy­gu­sal ne­den­ler­le açık­la­mak doğru de­ğil­dir. Be­de­ni­mi­zin ver­di­ği be­lir­ti­ler önem­sen­me­li ve ge­rek­ti­ğin­de tıbbi de­ğer­len­dir­me alın­ma­lı­dır.

Ancak bunun ya­nın­da ken­di­mi­ze şu so­ru­yu sor­mak da kıy­met­li ola­bi­lir:
“Ben be­de­ni­me nasıl dav­ra­nı­yo­rum?”
Onu din­li­yor muyum?
Din­len­me­si­ne izin ve­ri­yor muyum?
İhti­yaç­la­rı­nı er­te­li­yor muyum?
Yoksa ancak yo­rul­du­ğun­da, ağ­rı­dı­ğın­da ya da alarm ver­di­ğin­de mi onun­la il­gi­le­ni­yo­rum?
Zih­ni­mi­zin de bir “faz­la­lık­lar” bö­lü­mü var.

Evi­miz­de kul­lan­ma­dı­ğı­mız eş­ya­la­rı zaman zaman ayı­rı­yo­ruz.
Do­lap­la­rı­mı­zı dü­zen­li­yo­ruz.
Es­ki­miş kı­ya­fet­le­ri çı­ka­rı­yo­ruz.
Peki zih­ni­miz­de bunu ne zaman ya­pı­yo­ruz?
Her gün aynı dü­şün­ce­yi tek­rar tek­rar dü­şün­mek…
Geç­miş­te ya­şa­nan bir ko­nuş­ma­yı ye­ni­den ya­şa­mak…

Henüz ol­ma­mış bir olay için en­di­şe­len­mek…
Baş­ka­la­rı­nın bizim hak­kı­mız­da ne dü­şün­dü­ğü­nü sü­rek­li he­sap­la­mak…
Ken­di­mi­zi baş­ka­la­rıy­la kı­yas­la­mak…
Bütün bun­lar zi­hin­sel bir yük oluş­tu­ra­bi­lir.
Belki bu son­ba­har­da zih­ni­miz için de küçük bir sa­de­leş­me ya­pa­bi­li­riz.
Her dü­şün­ce­ye inan­mak zo­run­da ol­ma­dı­ğı­mı­zı ha­tır­la­ya­bi­li­riz.
Her dü­şün­ce­yi çöz­mek zo­run­da ol­ma­dı­ğı­mı­zı fark ede­bi­li­riz.

Ve bazen sa­de­ce:
“Bu dü­şün­ce şu anda bana hiz­met edi­yor mu?”
diye so­ra­bi­li­riz.

Bı­rak­mak, unut­mak an­la­mı­na gel­mez
Bence en çok ka­rış­tır­dı­ğı­mız nok­ta­lar­dan biri bu.
Bir şeyi bı­rak­mak, ya­şan­ma­mış kabul etmek de­ğil­dir.

Bir in­sa­nı af­fet­mek, ya­pı­la­nı doğru bul­mak de­ğil­dir. Geç­mi­şi ge­ri­de bı­rak­mak, geç­mi­şi sil­mek de­ğil­dir.

Bazen bı­rak­mak sa­de­ce şunu söy­le­ye­bil­mek­tir:
“Bu ya­şan­dı. Bana bir şey öğ­ret­ti. Ama artık ha­ya­tı­mın geri ka­la­nı­nı bunun üze­ri­ne kur­mak is­te­mi­yo­rum.”
İşte bu cüm­le­de büyük bir öz­gür­lük var­dır.
Çünkü geç­mi­şi­mi­zi de­ğiş­ti­re­me­yiz.
Ama onun bu­gü­nü­müz üze­rin­de­ki et­ki­si­ne nasıl yak­la­şa­ca­ğı­mı­zı za­man­la ye­ni­den de­ğer­len­di­re­bi­li­riz.

Ken­di­mi­ze daha fazla alan aça­lım
Belki bu son­ba­ha­rın he­de­fi daha çok yap­mak değil, biraz daha azalt­mak ola­bi­lir.

Daha az acele.
Daha az ken­di­ni suç­la­ma.
Daha az baş­ka­la­rı­nın ha­ya­tıy­la kı­yas­la­ma.
Daha az “her şeye ye­tiş­me­li­yim” bas­kı­sı.
Ve biraz daha…
Ken­di­mi­ze zaman.
Sev­dik­le­ri­mi­ze zaman.
Ses­siz­li­ğe zaman.
Do­ğa­ya zaman.
Din­len­me­ye zaman.
Ger­çek­ten is­te­di­ği­miz şey­le­re zaman.
Çünkü bazen ha­ya­tı­mı­za yeni bir şey ek­le­mek­ten önce, içe­ri­de ona yer aç­ma­mız ge­re­kir.

Ken­di­mi­ze şu so­ru­la­rı so­ra­lım:
Bu son­ba­har­da bir def­te­rin ba­şı­na otu­rup ken­di­mi­ze bir­kaç soru so­ra­bi­li­riz:
Neyi bı­rak­ma­ya ha­zı­rım?
Neyi ha­ya­tım­da tut­mak is­ti­yo­rum?
Hangi alış­kan­lı­ğım artık bana iyi gel­mi­yor?
Kimin ya­nın­da ken­dim gibi his­se­di­yo­rum?
Ne­re­de ken­dim­den uzak­la­şı­yo­rum?
Be­de­ni­min ben­den is­te­di­ği en önem­li şey ne?
Ru­hu­mun uzun za­man­dır öz­le­di­ği ne?
Zih­ni­mi en çok hangi dü­şün­ce yo­ru­yor?
Ve belki de hep­sin­den önem­li­si:
“Ben ger­çek­ten nasıl bir hayat ya­şa­mak is­ti­yo­rum?”

Ce­vap­la­rın hemen gel­me­si ge­rek­mi­yor.
Bazen in­sa­nın ken­di­ne sor­du­ğu doğru bir soru, ce­vap­tan daha güçlü bir baş­lan­gıç­tır.

Son­ba­har bize neyi ha­tır­la­tı­yor?
Ağaç­la­rın yap­rak­la­rı­nı bı­rak­ma­sı­nı iz­ler­ken as­lın­da ha­ya­tın çok sade bir ger­çe­ği­ni gö­rü­yo­ruz:
Her şeyin bir za­ma­nı var.
Bü­yü­me­nin…
Bek­le­me­nin…
Çiçek aç­ma­nın…
Ve bı­rak­ma­nın…
Biz de her mev­sim­de aynı kişi olmak zo­run­da de­ği­liz.
Ha­ya­tı­mı­zın bazı dö­nem­le­rin­de mü­ca­de­le ede­riz.
Bazı dö­nem­le­rin­de iyi­le­şi­riz.
Bazı dö­nem­le­rin­de ye­ni­den baş­la­rız.
Bazı dö­nem­le­rin­de ise sa­de­ce din­le­ni­riz.
Bun­la­rın hiç­bi­ri­ni ba­şa­rı­sız­lık ola­rak gör­me­mek ge­re­ki­yor.

Çünkü hayat düz bir çizgi değil.
Dö­nü­şe­rek iler­le­di­ği­miz bir yol.
Belki de bu son­ba­har­da ken­di­mi­ze yeni bir söz ver­mek ye­ri­ne, eski bir yü­kü­mü­zü bı­rak­ma­yı de­ne­ye­lim.

Çünkü bazen yeni bir baş­lan­gıç yap­mak için daha faz­la­sı­na ih­ti­ya­cı­mız yok­tur.

Sa­de­ce faz­la­lık­la­rı bı­rak­ma­ya ih­ti­ya­cı­mız var­dır.
Ve belki o zaman ru­hu­muz biraz daha ha­fif­ler.
Zih­ni­miz biraz daha sa­kin­le­şir.
Be­de­ni­miz biraz daha ra­hat­lar.
Biz de ken­di­mi­ze biraz daha yak­la­şı­rız.

Çünkü ger­çek dö­nü­şüm bazen ha­ya­tı­mı­za yeni bir şey ek­le­mek­le değil…

Artık bize ait ol­ma­ya­nı sev­giy­le bı­rak­mak­la baş­lar.

Son­ba­ha­rı­nız; sa­de­leş­ti­ği­niz, ha­fif­le­di­ği­niz, ken­di­ni­ze yak­laş­tı­ğı­nız ve içi­niz­de yeni bir alan aç­tı­ğı­nız bir mev­sim olsun.

Sev­giy­le,

Derya Demir

Ho­lis­tik İyi­leş­me | Ruh • Zihin 
• Beden Denge Ça­lış­ma­la­rı