Eylül…

Tak­vim yap­ra­ğın­da yal­nız­ca yeni bir ay değil; ço­ğu­muz için yeni bir baş­lan­gıç hissi.
Yazın uzun gün­le­ri, ta­til­ler, deniz, güneş, biraz daha ya­vaş­la­yan hayat… Şimdi ye­ri­ni yavaş yavaş yeni bir dü­ze­ne bı­ra­kı­yor. Okul­lar açı­la­cak, ça­lış­ma tem­po­su ar­ta­cak, şehir ye­ni­den ha­re­ket­le­necek.

Peki biz bütün bu de­ği­şi­min için­de ne­re­de­yiz?
Belki de Eylül’ü yal­nız­ca ha­ya­tı­mı­zı ye­ni­den dü­zen­le­mek için değil, ken­di­mi­zi ye­ni­den duy­mak için kul­lan­ma­lı­yız.

Çünkü bazen ha­ya­tın ko­şuş­tur­ma­sı için­de ru­hu­muz ge­ri­de ka­lı­yor, zih­ni­miz sü­rek­li ge­le­cek­le meş­gul olu­yor, be­de­ni­miz ise bütün bun­la­rın yü­kü­nü ses­siz­ce ta­şı­yor.

Oysa insan bir bü­tün­dür.
Ru­hu­mu­zun ih­ti­ya­cı olan­la zih­ni­mi­zin is­te­di­ği ve be­de­ni­mi­zin söy­le­di­ği şey bir­bi­rin­den çok fark­lı ol­du­ğun­da, içi­miz­de bir den­ge­siz­lik his­set­me­ye baş­la­rız.

Belki sü­rek­li yor­gun his­se­de­riz.
Belki uyu­du­ğu­muz halde din­le­ne­me­yiz.
Belki hiç­bir şey yok­muş gibi gö­rü­nür­ken içi­miz­de bir hu­zur­suz­luk var­dır.

Bazen de ken­di­mi­zi her­ke­se ye­tiş­me­ye ça­lı­şır­ken bu­lu­ruz ama ken­di­mi­ze ye­ti­şe­me­yiz.
İşte Eylül tam da bu­ra­da bize küçük bir ha­tır­lat­ma ya­pı­yor:
“Biraz dur. Ken­di­ne bak. Sen na­sıl­sın?”
Eylül’e gi­rer­ken önce ha­ya­tı­mı­zı değil, ken­di­mi­zi göz­den ge­çi­re­lim
Yeni ay­la­rın ba­şın­da ge­nel­lik­le lis­te­ler ya­pa­rız.
Daha sağ­lık­lı bes­le­ne­ce­ğim.
Daha çok spor ya­pa­ca­ğım.
Daha dü­zen­li ola­ca­ğım.
Daha çok ça­lı­şa­ca­ğım.
Daha az te­le­fon kul­la­na­ca­ğım…
Bun­la­rın hepsi güzel.
Ama belki bu kez lis­te­ye başka bir soru ek­le­ye­bi­li­riz:
“Bana ger­çek­ten ne iyi ge­li­yor?”
Çünkü ken­di­mi­ze iyi bak­mak yal­nız­ca sağ­lık­lı bes­len­mek veya spor yap­mak de­ğil­dir.
Bazen erken yat­mak­tır.
Bazen hayır di­ye­bil­mek­tir.
Bazen uzun za­man­dır ara­ma­dı­ğı­mız bir dos­tu­mu­zu ara­mak­tır.
Bazen ses­siz kalıp kendi se­si­mi­zi duy­mak­tır.

Bazen de artık bize iyi gel­me­yen bir alış­kan­lı­ğı, dü­şün­ce­yi ya da iliş­ki bi­çi­mi­ni fark et­mek­tir.

Öz ba­kı­mın önem­li bir par­ça­sı da ki­şi­nin kendi fi­zik­sel ve psi­ko­lo­jik ih­ti­yaç­la­rı­nı fark ede­bil­me­si­dir.
Be­de­ni­mi­zi din­le­me­yi öğ­re­ne­lim
Be­de­ni­miz çoğu zaman biz­den önce fark eder.
Yor­gun ol­du­ğu­mu­zu…
Ge­ril­di­ği­mi­zi…
Bir şeyi is­te­me­di­ği­mi­zi…
Din­len­me­ye ih­ti­ya­cı­mız ol­du­ğu­nu…
Ama biz çoğu zaman be­de­ni­mi­zin me­saj­la­rı­nı sus­tur­ma­yı se­çe­riz.
“Biraz daha da­ya­na­yım.”
“Şimdi sı­ra­sı değil.”
“Sonra din­le­ni­rim.”
“Bunu da hal­le­de­yim.”
Ve beden bazen aynı şeyi tek­rar tek­rar söy­le­mek zo­run­da kalır.

Bu ne­den­le Eylül’e gi­rer­ken ken­di­mi­ze şu so­ru­yu so­ra­bi­li­riz:
“Be­de­nim şu anda ben­den ne is­ti­yor?”
Daha fazla ha­re­ket mi?
Daha ka­li­te­li uyku mu?
Daha den­ge­li bes­len­mek mi?
Biraz ya­vaş­la­mak mı?
Gün ışı­ğın­da yü­rü­mek mi?
Cevap her bi­ri­miz için fark­lı ola­bi­lir.
Mev­sim ge­çiş­le­rin­de uyku dü­ze­ni, duy­gu­la­rı bas­tır­mak, ken­di­ni ifade etmek, bazen zor­la­şa­bi­li­yor.

Zih­ni­mi­zin de biraz ses­siz­li­ğe ih­ti­ya­cı var
Günün büyük bö­lü­mün­de zih­ni­miz ko­nu­şu­yor.
Ne ya­pa­ca­ğız?
Ne ye­tiş­ti­re­ce­ğiz?
Kim ne dedi?
Yarın ne ola­cak?
Ya şöyle olur­sa?
Ya böyle ol­maz­sa?
Bazen be­de­ni­miz evde, zih­ni­miz ise henüz ya­şan­ma­mış bir ge­le­cek­te…
İşte bu yüz­den Eylül ayın­da ken­di­mi­ze küçük bir “zihin mo­la­sı” ve­re­bi­li­riz.

Her gün bir­kaç da­ki­ka te­le­fon­dan, sos­yal med­ya­dan ve dış dün­ya­nın se­sin­den uzak­la­şa­rak sa­de­ce ne­fe­si­mi­ze odak­la­na­bi­li­riz.
Bir kah­ve­yi acele et­me­den içe­bi­li­riz.
Kısa bir yü­rü­yüş ya­pa­bi­li­riz.
Duy­gu­la­rı­mı­zı bir­kaç cüm­ley­le ya­za­bi­li­riz.
Ve belki ken­di­mi­ze şunu söy­le­ye­bi­li­riz:
“Her şeyi bugün çöz­mek zo­run­da de­ği­lim.”
Ru­hu­muz için de alan aça­lım.

Ruh­sal denge, her zaman mutlu olmak demek de­ğil­dir.
Bazen üzül­mek­tir.
Bazen öz­le­mek­tir.
Bazen kız­mak­tır.
Bazen hiç­bir şey yap­mak is­te­me­mek­tir.
Bun­la­rın hep­si­ne insan ol­ma­nın bir par­ça­sı ola­rak yer aça­bil­mek­tir.

Ken­di­mi­zi sü­rek­li “iyi his­set­me­ye” zor­la­mak ye­ri­ne, ne his­set­ti­ği­mi­zi dü­rüst­çe kabul etmek çok daha kıy­met­li ola­bi­lir.
Çünkü kabul et­ti­ği­miz duygu, bi­zim­le ko­nuş­ma­ya baş­lar.
Belki Eylül ayın­da ken­di­mi­ze küçük bir soru so­ra­lım:
“Uzun za­man­dır hangi duy­gu­mu duy­ma­maz­lık­tan ge­li­yo­rum?”
Ce­va­bı hemen bul­mak zo­run­da de­ği­liz.

Bazen doğru so­ru­yu sor­mak bile bir baş­lan­gıç­tır.
Yeni mev­sim, yeni bir “ben” olmak zo­run­da değil
Eylül geldi diye ken­di­mi­zi baş­tan ya­rat­mak zo­run­da de­ği­liz.

Belki ih­ti­ya­cı­mız olan şey daha iyi bir ver­si­yo­nu­muz olmak değil…
Ken­di­mi­ze daha yakın bir ver­si­yo­nu­muz olmak.
Neyi ger­çek­ten is­te­di­ği­mi­zi bil­mek.
Neyi is­te­me­di­ği­mi­zi fark etmek.
Be­de­ni­mi­zin sı­nır­la­rı­na saygı duy­mak.
Zih­ni­mi­zi ge­rek­siz yük­ler­den biraz arın­dır­mak.
Ru­hu­mu­za iyi gelen in­san­la­ra, yer­le­re ve an­la­ra daha fazla alan açmak.

Çünkü ger­çek denge; ha­ya­tı­mız­da hiç sorun ol­ma­ma­sı değil, ha­ya­tın için­de­ki de­ği­şim­le­re rağ­men ken­di­miz­le ba­ğı­mı­zı kay­bet­me­mek­tir.
Eylül bize bunu ha­tır­la­ta­bi­lir.
Yap­rak­lar de­ği­şir­ken biz de de­ği­şe­bi­li­riz.
Ama bu de­ği­şim illa daha hızlı olmak zo­run­da değil.

Belki biraz daha yavaş…
Biraz daha bi­linç­li…
Biraz daha ken­di­miz ola­rak…
Ve belki bu Eylül’de en güzel baş­lan­gıç şudur:
Ken­di­mi­ze ye­ni­den dön­mek.
Ru­hu­mu­zu din­le­mek.
Zih­ni­mi­zi sa­kin­leş­tir­mek.
Be­de­ni­mi­ze kulak ver­mek.
Ve üçü­nün ara­sın­da ye­ni­den o güzel den­ge­yi kur­mak…

Çünkü insan bazen dün­ya­yı de­ğiş­tir­me­den önce, kendi için­de­ki den­ge­yi ye­ni­den bul­ma­ya ih­ti­yaç duyar.

Eylül’ünüz ken­di­ni­ze dön­dü­ğü­nüz, ha­fif­le­di­ği­niz ve içi­niz­de yeni bir alan aç­tı­ğı­nız bir ay olsun.

Sev­giy­le,

Derya Demir
Ho­lis­tik İyi­leş­me | 
Ruh • Zihin • Beden Denge Ça­lış­ma­la­rı