Mo­dern dün­ya­da has­ta­lık­la­rı çoğu zaman yal­nız­ca be­de­ne ait bir sorun gibi ele alı­yo­ruz. Oysa beden, ruhun ve zih­nin en sadık ter­cü­ma­nı­dır. Söy­le­ne­me­yen duy­gu­lar, bas­tı­rı­lan kor­ku­lar, gör­mez­den ge­li­nen ih­ti­yaç­lar… Hepsi bir gün be­den­de ken­di­ne bir ifade yolu bulur.

Ruh; his­set­ti­ği­miz ama çoğu zaman adını koyamadığımız alanı­mız­dır. Zihin; yo­rum­la­yan, an­lam­lan­dı­ran ve yön veren ya­nı­mız. Beden ise tüm bu içsel sü­reç­le­rin sah­ne­si… Bu üçlü ara­sın­da­ki denge bo­zul­du­ğun­da, beden ses­siz­ce değil; çoğu zaman ağrı, yor­gun­luk, çar­pın­tı ya da kro­nik ra­hat­sız­lık­lar­la ko­nuş­ma­ya baş­lar.

Stres al­tın­da geçen uzun yıl­lar, “İDARE EDERİM” di­ye­rek bas­tı­rı­lan öfke, sü­rek­li güçlü gö­rün­me ça­ba­sı. Zihin bu yük­le­ri ta­şı­ma­ya ça­lı­şır­ken, ruh yo­ru­lur. Ruh yo­rul­du­ğun­da ise beden dev­re­ye girer. Çünkü beden, ruhun fı­sıl­tı­la­rı­nı du­yu­ra­ma­dı­ğın­da çığ­lık atar. Peki biz bunu ger­çek­ten du­yu­yor muyuz?

Bugün pek çok araş­tır­ma; kaygı, korku, suç­lu­luk, de­ğer­siz­lik gibi duy­gu­la­rın ba­ğı­şık­lık sis­te­mi, sin­di­rim sis­te­mi ve kas-is­ke­let sis­te­mi üze­rin­de doğ­ru­dan et­ki­le­ri ol­du­ğu­nu or­ta­ya ko­yu­yor. Ancak belki de en önem­li soru şudur;

“BEDENİM BANA NE AN­LAT­MA­YA ÇA­LI­ŞI­YOR?”

Boyun ve omuz­lar­da­ki ger­gin­lik, ta­şı­nan so­rum­lu­luk­la­rı…
Mide so­run­la­rı, haz­me­di­le­me­yen duy­gu­la­rı…

Kalp böl­ge­sin­de­ki sı­kış­ma, bas­tı­rıl­mış sev­gi­yi ve kır­gın­lık­la­rı işa­ret ede­bi­lir.
Bu bakış açısı, has­ta­lı­ğı suç­la­mak de­ğil­dir. Ak­si­ne, be­de­ni düş­man değil; yol ar­ka­da­şı ola­rak gör­mek­tir. Ruh–zihin–beden den­ge­si, yal­nız­ca has­ta­lık anın­da değil; sağ­lık­lıy­ken de ko­run­ma­sı ge­re­ken bir bü­tün­dür.

Ger­çek iyi­leş­me, sa­de­ce semp­tom­la­rın kay­bol­ma­sıy­la değil; ki­şi­nin ken­di­ni duy­ma­sıy­la baş­lar. Zih­nin sa­kin­leş­ti­ği, ruhun ifade bul­du­ğu ve be­de­nin ra­hat­la­dı­ğı her an, şi­fa­ya atıl­mış bir adım­dır.

Belki de bugün ken­di­mi­ze sor­ma­mız ge­re­ken tek soru şudur:

“BEDENİMİ DİNLİYOR MUYUM, YOKSA SUS­TUR­MA­YA MI ÇA­LI­ŞI­YO­RUM?”

Çünkü denge, dı­şa­rı­da ara­nan bir şey değil; içe­ri­de ha­tır­la­nan bir hal­dir. Bu hal sür­dü­rü­le­bi­lir ol­du­ğun­da ha­ya­tı­mız daha kon­for­lu hale gelir.

Beden, ruhun yü­kü­nü ta­şı­mak zo­run­da kal­dı­ğın­da has­ta­lık bir uyarı ola­rak or­ta­ya çıkar. Şifa ise be­de­ni sus­tur­mak­ta değil; ruhu ve zihni duy­mak­ta baş­lar. Ruh–zihin–beden den­ge­si ku­rul­du­ğun­da, beden artık ba­ğır­mak zo­run­da kal­maz.

Ruh, zihin ve beden bir bü­tün­dür. Biri ihmal edil­di­ğin­de, di­ğer­le­ri yük taşır.
Ka­lı­cı iyi­lik hali; yal­nız­ca be­de­ni değil, ya­şam­la kur­du­ğu­muz iliş­ki­yi de onar­ma­yı ge­rek­ti­rir.

Far­kın­da­lı­ğı­mı­zı art­tır­ma­mız ge­re­ken en önem­li nokta şudur ki;
Beden unut­maz.

Zihin bas­tı­ra­bi­lir, ruh sab­re­de­bi­lir ama beden ya­şa­nan her duy­gu­yu kay­de­der. Özel­lik­le ifade edi­le­me­yen duy­gu­lar, be­den­de bir ha­fı­za oluş­tu­rur.

Öfke dile gel­me­di­ğin­de kas­lar­da sert­li­ğe dö­nü­şür.
Üzün­tü uzun süre tu­tul­du­ğun­da ne­fe­si da­ral­tır.
Korku sin­di­ril­me­di­ğin­de mi­de­yi yorar.

Çoğu insan “neden sü­rek­li aynı yerim ağ­rı­yor?” so­ru­su­nun ce­va­bı­nı dı­şa­rı­da arar. Oysa bazen beden, geç­miş­te yarım kal­mış bir duy­gu­nun izini taşır. Ço­cuk­luk­ta bas­tı­rı­lan ih­ti­yaç­lar, ye­tiş­kin­lik­te kro­nik yor­gun­luk ola­rak kar­şı­mı­za çı­ka­bi­lir.

Bu­ra­da önem­li olan suçlu ara­mak değil; fark et­mek­tir. Çünkü beden ce­za­lan­dır­maz, ha­tır­la­tır.

Duy­gu­lar ifade bul­du­ğun­da, beden ra­hat­lar. Zihin ya­vaş­la­dı­ğın­da, ruh nefes alır. İşte bu yüz­den iyi­leş­me; yal­nız­ca te­da­vi sü­reç­le­rin­den değil, ki­şi­nin ken­di­ne dü­rüst­çe bak­ma­sın­dan geçer.

Be­de­nin dili sert­tir ama ni­ye­ti şef­kat­li­dir, du­yul­mak ister.

Şifa ve sevgi ile...