"Kar­tal Ad­li­ye­si ko­ri­dor­la­rın­da yine silah ses­le­ri yan­kı­lan­dı.”

Nor­mal­de sı­ra­dan bir haber diye ge­çiş­ti­ri­le­bi­lecek bir ola­yın faili ve mağ­du­ru tüm ba­kış­la­rın yine yar­gı­ya çev­ril­me­si­ne sebep oldu. İstan­bul Bölge Ad­li­ye Mah­ke­me­si 23. Ceza Da­ire­si’nde gö­rev­li Ça­ğa­tay Kı­lı­çars­lan isim­li savcı, hakim Aslı Kah­ra­man’ı si­lah­la vurdu.

Sav­cı­lık ta­ra­fın­dan ya­pı­lan açık­la­ma­da, “İkinci atışı yap­mak is­te­di­ği sı­ra­da odada bu­lu­nan Mal­te­pe Açık Ceza İnfaz Ku­ru­mu’nda hü­küm­lü çaycı Yakup Ka­ra­dağ isim­li şahıs ta­ra­fın­dan en­gel­len­di” de­nil­di.

Bir ad­li­ye dü­şü­nün…
Ada­le­tin te­cel­li et­me­si ge­re­ken, hu­ku­kun en ste­ril alanı ol­ma­sı ge­re­ken bir mekân.
Ve o me­kân­da, bir savcı si­la­hı­nı bir hâ­ki­me doğ­rul­tup ateş edi­yor.

İstan­bul Bölge Ad­li­ye Mah­ke­me­si 23. Ceza Da­ire­si’nde ya­şa­nan bu sal­dı­rı, tekil bir cin­net anı ola­rak ge­çiş­ti­ri­le­mez.
Bu­ra­da asıl soru şudur:
Bu nok­ta­ya nasıl ge­lin­di?
Bir savcı, makam oda­sın­da, bir hâ­ki­me silah çe­ke­bi­li­yor­sa;
demek ki o sav­cı­yı bu ma­ka­ma ta­şı­yan seçim, de­ne­tim ve li­ya­kat sis­te­mi çok­tan iflas et­miş­tir.

Yargı men­sup­la­rı, sı­ra­dan kamu gö­rev­li­le­ri de­ğil­dir.
Onlar ka­rar­la­rıy­la in­san­la­rın öz­gür­lü­ğü­nü, ma­lı­nı, hatta ha­ya­tı­nı be­lir­ler.
Bu ne­den­le sa­de­ce dip­lo­ma sa­hi­bi ol­ma­la­rı yet­mez;
psi­ko­lo­jik ye­ter­li­lik, etik ol­gun­luk, öfke kont­ro­lü, ki­şi­lik sağ­lam­lı­ğı gibi un­sur­lar da en az hukuk bil­gi­si kadar ha­ya­ti önem­de­dir.

Peki biz ne ya­pı­yo­ruz?
Mü­la­kat­la­rı ka­pa­lı ka­pı­lar ar­dın­da ya­pı­lan, kri­ter­le­ri şef­faf ol­ma­yan, sa­da­ka­tin li­ya­ka­tin önüne geç­ti­ği bir sis­tem­le hakim ve savcı se­çi­yo­ruz.
Sonra da şa­şı­rı­yo­ruz.

Oysa bu olay­da en sar­sı­cı detay, bir başka yerde saklı:
Ha­ki­mi kur­ta­ran kişi bir hü­küm­lüy­dü.
Evet, yan­lış oku­ma­dı­nız.

Dev­le­tin üni­for­ma­sı­nı ta­şı­yan­la­rın sus­tu­ğu,
ku­rum­sal ref­leks­le­rin iş­le­me­di­ği o an­lar­da,
bir açık ce­za­evin­den hü­küm­lü ola­rak ge­ti­ril­miş çaycı, ikin­ci kur­şu­nu en­gel­li­yor.
Bu tab­lo­yu ter­si­ne çe­vi­rip dü­şü­ne­lim:

Si­lah­lı sal­dı­rı­yı ön­le­yen kişi bir yargı men­su­bu değil,
bir gü­ven­lik gö­rev­li­si değil,
bir yö­ne­ti­ci değil… Bir hü­küm­lü.
Bu, sa­de­ce bir in­san­lık ref­lek­si de­ğil­dir;
bu, sis­te­min ah­la­ki çö­kü­şü­ne tu­tu­lan bir ay­na­dır.

Bir ta­raf­ta cübbe giy­miş ama öf­ke­si­ne, ta­kın­tı­la­rı­na, ka­ran­lı­ğı­na ye­nil­miş bir savcı;
diğer ta­raf­ta “suçlu” eti­ke­tiy­le anı­lan ama bir ha­ki­min ya­şa­mı­nı ha­ya­tı pa­ha­sı­na sa­vu­nan bir mah­kum.

Şimdi so­ra­lım:
Asıl hangi ni­te­lik sor­gu­lan­ma­lı­dır?
Yargı, sa­de­ce hukuk bil­gi­siy­le ayak­ta kal­maz.
Ada­let duy­gu­su ol­ma­ya­nın elin­de hukuk, si­lah­tan fark­sız­dır.
Ve bugün gö­rü­yo­ruz ki, ba­zı­la­rı­nın omuz­la­rı­na cübbe ağır ge­li­yor.
Bu olay­dan sonra ya­pıl­ma­sı ge­re­ken,
“mün­fe­rit” ke­li­me­si­nin ar­ka­sı­na sak­lan­mak de­ğil­dir.

Hakim ve sav­cı­la­rın nasıl se­çil­di­ği­ni, hangi kri­ter­ler­le terfi et­ti­ril­di­ği­ni ce­sa­ret­le tar­tış­mak­tır.